وکیل‌مدافع عماد بهاور از تقلیل محکومیت موکلش از 10 سال به 7 سال حبس خبر داد و گفت: حکم صادره قطعی است.

فریده غیرت  اظهار کرد: موکلم در سال 89 به اتهامات تبلیغ علیه نظام و اقدام علیه امنیت و عضویت در نهضت آزادی از سوی شعبه 15 دادگاه انقلاب به 10 سال حبس و 10 سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شد.

وی ادامه داد: حکم دادگاه بدوی از سوی شعبه 54 دادگاه تجدیدنظر تایید شد و ما برای حکم صادره تقاضای ادعاده دادرسی کردیم و پرونده به شعبه 31 دیوان عالی کشور ارجاع شد.

شعبه مذکور بعد از رسیدگی به پرونده، اعتراض را وارد دانست و حکم را نقص و به شعبه هم‌عرض ( شعبه 36 دادگاه تجدیدنظر مستقر در دادگاه انقلاب) ارسال کرد.

غیرت خاطرنشان کرد: پرونده در شعبه 36 دادگاه تجدیدنظر مورد رسیدگی قرار گرفت و محکومیت موکل از 10 سال به 7 سال حبس تقلیل پیدا کرد و رای صادره قطعی است. البته در حکم موکل درباره 10 سال محرومیت از حقوق اجتماعی تغییری ایجاد نشده است.

13A08228-CC67-4EE3-90B0-58103FE60A54_mw800_mh600

به گزارش ایسنا؛ این وکیل دادگستری اظهار کرد: با توجه به اینکه موکل نزدیک به 4 سال است که در زندان بسر می‌برد، می‌توانیم برای وی تقاضای آزادی مشروط کنیم.

«عماد بهاور» از متهمان بازداشت‌شده در حوادث پس از انتخابات سال 88 است.

مقاله قبلیماده سوم؛ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی
مقاله بعدیبه شريعت مداران: … و از اين پس، نه شريعت، كه زمان آن “حقيقت” است
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.