احمدی نژاد، رییس دولت های نهم و دهم طی فراخوانی از کلیه هموطنان که در پرونده های قضایی مورد ظلم و اجحاف قرار گرفته اند خواست محتوای پرونده به همراه اسناد خود را جهت انعکاس ارسال نمایند.

چند ساعت پس از انتشار این فراخوان از سوی محمد احمدی نژاد واکنش‌ها نسبت به این فراخوان آغاز شد. بسیاری از کسانی که طی سالهای دولت محمود احمدی نژاد مورد ظلم و ستم قرار گرفته بودند خطاب به احمدی نژاد نوشتند که شکایت از او را باید به چه کسی برد.

به گزارش دولت بهار، دفتر احمدی نژاد، رییس دولت های نهم و دهم طی فراخوانی از کلیه هموطنان که در پرونده های قضایی مورد ظلم و اجحاف قرار گرفته اند خواست محتوای پرونده به همراه اسناد خود را جهت انعکاس ارسال نمایند.

در محتوای پرونده های ارسالی موارد ذیل ضروری است:

1-  نام شاکی
2-  نام متشاکی
3-  شعبه دادگاه رسیدگی کننده
4-  موضوع شکایت
5-  لایحه دفاعیه
6-  حکم دادگاه بدوی و تجدید نظر
7-  تصویر کارت ملی
8-  نشانی

از هموطنان عزیز درخواست می‌شود موارد فوق را به نشانی تلگرام:

 https://t.me/ahmadinejad_office

و نشانی ایمیل:

ahmadinejad.office@gmail.com

 ارسال نمایند.

مقاله قبلینماینده مجلس: مبارزه با فساد باید از دفتر رهبر آغاز شود
مقاله بعدیرستاخیزی دیگر بباید؛ “عشق به انسان و انسانیت انسان”
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.