دیدن تصویری رنگی از اوایل دوران حضور چارلی‌چاپلین در سینمای صامت می‌تواند بسیار شگفت‌انگیز باشد، هنرمندی که حضور و نقش‌های به‌‌یاد‌ ماندنی او سینمای صامت را در ذهن تاریخ جاودانه ساخته‌است.

براساس گزارش تایم، هیچ بحثی درمورد سینمای صامت جهان بدون نام بردن از لیلین گیش، هارولد‌ لوید و باستر‌کیتون بی‌همتا و قدردانی از آنها کامل نخواهد شد، اما در میان این هنرمندان هیچ چهره‌ای به تنهایی نتوانسته آن دوران هالیوود را به خوبی شخصیت ولگرد چارلی‌چاپلین مجسم ساخته و جاودانه سازد.

شلوار گشاد، کت تنگ و بدقواره، کلاه کوچک، سبیل و لنگ‌لنگان راه رفتن، همه آن‌چیزی هستند که با دیدگاه کلی مخاطب نسبت به آنچه از فیلم‌های صامت درک می‌کند، گره‌ای بازنشدنی خورده‌است. حتی به جرات می‌توان گفت برای بسیاری از علاقمندان به سینما، ولگرد چاپلین یعنی سینمای صامت.

 1000_lb_chaplain1_0107

از این رو دیدن تصویری رنگی از او در شخصیت ولگرد مشهور در اوایل دوره حرفه‌ای‌اش،‌ می‌تواند برای بسیاری جالب توجه باشد. این تصویر رنگی اتوکروم در سال 1918، یعنی 15 سال پس از ابداع تکنیک اتوکروم برای چاپ عکس رنگی و کمتر از 30 سال پیش از ابداع و تولید فیلم عکاسی رنگی، از چارلی چاپلین گرفته‌ شده‌است.

این تصویر به‌جای نمایاندن سمبلی خاکستری از جسارت و ترحم، نمادی به رنگ گوشت و خون را به نمایش می‌گذارد. این تصویر که توسط فردی به نام چارلز زولر به ثبت رسیده،‌100 سال پس از آن دوران منتشر شده‌است. زولر دلال مبلمانی در روچستر نیویورک بود که در سال 1907 و در پاریس با تکنیک دشوار و محبوب اتوکروم آشنا شد،‌ درست همان‌سالی که برادران لومیر این تکنیک را تجاری کرده و روانه بازار کردند. درواقع می‌توان زولر را اولین عکاس آماتور آمریکایی نامید که از تکنیک اتوکروم استفاده کرده‌است.

پرتره‌ای که زولر از چاپلین به ثبت رسانده، هنوز و با گذشت یک قرن بیننده را مبهوت خود می‌سازد. شاید چاپلین با ایستادن در چنین حالت اصیلی درحال تفکر درباره یکی از تکنیک‌های بازیگری‌اش بوده، و یا درحال بازچینی توالی صحنه‌ای حیاتی در فیلمش،‌ اما آنچه مبهوت کننده است چیزی نیست که در ذهنش می‌گذرد،‌ رنگی بودن تصویر است که حس زنده‌بودن را در عکس دمیده و بیننده را هرلحظه در انتظار شنیدن صدایی نگه می‌دارد که ممکن است آن واژه هیجان‌انگیز و سینمایی را فریاد بزند: اکشن!

مقاله قبلیتوبیخ محمد عابدینی، دبیر آموزش و پرورش به اتهام لینک در صفحه فیسبوک شخصی
مقاله بعدیفرهنگ ایرانی در جهان گل کرد؛ ” ولاسکو ؛ تو از طرف والیبال دوستان ایران پیغام داری!”
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.