عمر شریف، بازیگر فیلمهای سینمایی “لورنس عربستان” و “دکتر ژیواگو”، در سن ٨٣ سالگی، در قاهره درگذشت. او برای بازی در فیلمهای “لورنس عربستان” و “دکتر ژیواگو”، نامزد و برنده جوایز اسکار و گلدن گلوب شد. همچنین جایزه سزار را برای بازی در فیلم “مسیو ابراهیم و گلهای قرآن” کسب کرد.

عمر شریف، با نام اصلی میشل دیمیتری شلهوب، از پدری لبنانی در روز دهم آوریل ١٩۳٢ در شهر مصر در قاهره به دنیا آمد.

او پس از تحصیل در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک در لندن، به مصر بازگشت و پس از آن ، نام “عمر شریف” را برای خود برگزید.

عمر شریف، نخستین بار با فیلم “آبهای سیاه” به جشنواره کن فرانسه راه یافت و پس از آن در ٢۶ فیلم دیگر مصری ایفای نقش نمود.

به گزارش خبرگزاری فرانسه؛ او در سال ١٩۵۵ با فاتن حمامه، بازیگر سرشناس مصری ازدواج کرد اما این ازدواج که حاصل آن یک فرزند پسر با نام طارق شریف بود، کمتر از دو دهه دوام آورد. او پس از جدائی از فاتن حمامه، هرگز ازدواج نکرد.

عمر شریف برای بازی در نقش “شریف علی” در فیلم لورنس عربستان در سال ١٩۶٢، دو جایزه گلدن گلوب را کسب کرد و همچنین نامزد اسکار بهترین بازیگری شد.

سه سال بعد، عمر شریف بدلیل ایفای نقش در فیلم دکتر ژیواگو، بار دیگر جایزه گلدن گلوب را ربود. او همچنین در فیلم سیزدهمین سلحشور و سریال جزیره اسرارآمیز نیز ایفای نقش کرده است.

پسر عمر شریف، چندی پیش در گفتگو با روزنامه اسپانیائی ال موندو از بیماری آلزایمر پدرش سخن گفت اما تاکید داشت که نمی توان بطور مشخص گفت که این بیماری در چه مرحله ای است.

spanish.fansshare.com

مقاله قبلیاحمد جنتی٬ دبير شورای نگهبان: امام خمینی روشنفکران را تهدید به سرکوب کرده بود
مقاله بعدیتمدید مذاکرات وین؛ وزیر امورخارجه بریتانیا: گفت‌وگوها “کند و دشوار” است
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.