عماد افروغ٬ نماینده پیشین مجلس انتخاب حسن روحانی به عنوان رئیس جمهوری یازدهم را «نه مردم» به سیاست‌ها و رفتار‌های دولت محمود احمدی‌نژاد دانست.

افروغ روز شنبه (۲۵ خرداد) به خبرگزاری مهر گفته «بیش از آنکه مردم {در این دوره از انتخابات}، به کاندیداهای دیگر نه گفته باشند٬ به سیاست‌ها و رفتارهای دولت مستقر نه گفتند.»

به گزارش تارنمای دیگربان، پیروزی حسن روحانی در یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری بازتاب‌های بسیار گسترده‌ای در میان جریان‌های محافظه‌کار داشته است.

بسیاری از فعالان و رسانه‌های این جریان در ۲۴ ساعت گذشته با انتشار مطالب مختلفی٬ سیاست‌های هشت سال گذشته اصول‌گرایان را مهم‌ترین علت شکست این جریان در این دوره از انتخابات اعلام کرده‌اند.

عماد افروغ هم در این زمینه گفته که «به نظرم این {انتخابات حسن روحانی} یک نه به سیاست‌ها و رفتارهای دولت مستقر بود که اتفاقا صدای همه را بلند کرده است.»

افروغ همچنین افزوده «واقعا فقط این گونه نبود که منتقدین دولت فعلی از جناح اصلاح طلبان باشند اتفاقا پررنگ‌ترین نقد نسبت به دولت مستقر را از سوی دولت اصول‌گرایان شاهد بودیم.»

از دولت محمود احمدی‌نژاد به عنوان نزدیک‌ترین دولت در تاریخ جمهوری اسلامی به نظرات علی خامنه‌ای نام برده می‌شود.خامنه‌ای نیز چهار سال پیش در خطبه‌های نماز جمعه تهران به طور رسمی اعلام کرد نظرات محمود احمدی‌نژاد را پیش از هر مقام دیگری در جمهوری اسلامی به نظرات خود نزدیک‌تر می‌داند.

مقاله قبلیپوتین به روحانی تبریک گفت..
مقاله بعدیچهارهزار نفر از نیروهای سپاه پاسدران به سوریه اعزام می شوند..!
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده