یک مداح مشهور، با اشاره به اظهارات اسحاق جهانگیری در مناظره اخیر، درباره حمله عده‌ای به سفارت عربستان، گفت: ریختن در سفارت عربستان کار ما نیست.

به گزارش صراط‌ نیوز، سعید حدادیان، مداح، درباره حادثه سفارت عربستان كه جهانگیری در مناظره انتخاباتی به آن اشاره كرد، با تقبیح حمله به این سفارت گفت: ریختن در سفارت عربستان کار ما نیست و هیچ بچه‌حزب‌اللهی این‌گونه اقدامات را قبول ندارد.

1891919_568

او با کنایه به نوع اظهارات جهانگیری در مناظره انتخاباتی ادعا کرد: بعید است آقای روحانی دوباره رئیس‌جمهور شوند ولی اگر دولت دوباره به دست شما (جریان اصلاحات) افتاد، ببینیم جلوی آمریكایی‌ها هم همین‌طور رگباری حرف می‌زنید یا لبخندتان مال آنهاست؟ شما در موضوع كشتار مردم در حادثه منا و در بسیاری از موارد دیگر، موضع منفعلانه داشته‌اید.

سعید حدادیان با تأکید بر اینکه هنوز از کسی در انتخابات به صراحت حمایت نکرده است، گفت: سابقه ما نسبت به آقای رئیسی سابقه مثبتی است اما تا آخر این برنامه‌ها را نگاه می‌کنیم و از شخص آقای رئیسی توقع داریم انقلابی‌تر وارد میدان شود.

لازم به ذکر است که در حالی این سخنان را به زبان آورده که جهانگیری در سخنان اخیر خود درباره حادثه سفارت عربستان، از هیچکس نام نبرده بود.

مقاله قبلیجبهه پایداری رسماً از رئیسی حمایت کرد
مقاله بعدیفوت 21 معدنچی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.