عباس کیارستمی فیلمساز مشهور ایرانی به عنوان رییس گروه داوران بخش سینه فونداسیون و فیلم کوتاه دور بعدی جشنواره کن انتخاب شد.

 در حالی که پیش از این اعلام شده بود جین کمپیون به عنوان رییس بخش رقابتی جشنواره فیلم کن انتخاب شده، دیروز اعلام شد فیلمساز کهنه کار ایرانی به عنوان رییس دو بخش مهم از جشنواره فیلم کن یعنی بخش سینه فونداسیون و فیلم کوتاه انتخاب شده است.

او با نائومی لووسکی کارگردان و فیلمساز فرانسوی، دانیلا توماس کارگردان، فیلمنامه نویس و تدوین گر برزیلی، محمت صالح هارون کارگردانی از چاد و یوآخیم تریر کارگردان بلژیکی که گروه داوران وی را تشکیل می دهند، به بررسی آثار این دو بخش خواهد پرداخت. این گروه داوری سه جایزه اهدا خواهد کرد که شامل حال بهترین فیلمهای ساخته شده توسط فیلمسازان دانشگاه های فیلمسازی از سراسر جهان خواهد بود و در تاریخ 22 ماه مه به برندگانشان اهدا خواهند شد.

این گروه داوری همچنین به بررسی فیلم های کوتاه خواهند پرداخت تا برنده جایزه نخل طلای این بخش را انتخاب کنند. برنده این بخش جایزه خود را در مراسم رسمی کن و در تاریخ 24 ماه مه دریافت خواهد کرد.

کیارستمی جایزه نخل طلای کن را در رقابت سال 1997 برای «طعم گیلاس» دریافت کرد. او تاکنون با چهار فیلم دیگر خود در بخش رقابتی حضور داشته که شامل «زیر درختان زیتون» در سال 1994، «20» در سال 220، «کپی برابر اصل» در سال 2010 و «شبیه یک عاشق» در سال 2012 بوده است.

به گزارش مهر به نقل از ددلاین، شصت‌ و هفتمین جشنواره فیلم کن از 14 تا 25 می برگزار خواهد شد و فیلم «گریس از موناگو» با بازی نیکول کیدمن در نقش گریس کلی ملکه فقید موناکو، فیلم افتتاحیه جشنواره خواهد بود.

مقاله قبلینمایش چهره نوح هالیوود را به دردسر انداخت
مقاله بعدیدی کاپریو اسکار روسی می‌‌‌گیرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.