دیشب در مراسم رسمی اختتامیه جشنواره کن، عباس کیارستمی جایزه برنده بخش فیلم کوتاه را به وی اهدا کرد.

 عباس کیارستمی که به عنوان رییس داوران دو بخش سینه فونداسیون و فیلم کوتاه در شصت و هفتمین دوره جشنواره فیلم کن حضور داشت، دیشب جایزه نخل طلای بخش فیلم کوتاه را به سیمون مسا سوتو از کلمبیا برای فیلم «لیدی» اهدا کرد.

در این بخش از دو فیلم «آسیا» به کارگردانی کلمنت ترهین-لالانه و «بله ما دوست داریم» به کارگردانی هالوار ویتسو تقدیر ویژه شد.

کارگردان این فیلم که در هنگام دریافت جایزه بسیار هیجانزده بود، پس از مراسم به نشریه تایم گفت: این داستان کوتاه پنج ماه پیش در شهر مدلین ساخته شده و دریافت کردن جایزه نخل طلا در کن برایم باور کردنی نیست، فراواقعی است.

به گزارش التمپو، این کارگردان 28 ساله است و این فیلم 16 دقیقه ای محصول مشترک کلمبیا و بریتانیا است. این فیلم که روز جمعه در کن به نمایش درآمد، داستان «لیدی» دختر جوانی است که در صحنه آغازین فیلم از بالکن خانه اش به چشم انداز بیرون خیره شده است. او مادر جوانی است که باید به تنهایی فرزندش را بزرگ کند.

مسا دانش آموخته مولتی مدیا در دانشگاه آنتیکیا و دانشجوی مدرسه فیلم لندن است. او گفت وقتی کیارستمی به من گفت فیلمم شایسته دریافت این جایزه است، باور نمی‌کردم.

این فیلم با آثار نئورآلیستی ایتالیایی مقایسه شده است.

فیلم های «قدم مرد» به کارگردانی جیووانی آلویی از ایتالیا، «حکومت افتخار» ساخته ران هوانگ از چین، «فضای نادیدنی» ساخته دئا کولومبگاشویلی از گرجستان، «لیدی» ساخته سیمون مسا-سوتو محصول مشترک کلمبیا و بریتانیا، «آخرین» ساخته سرگی پیکالف از آذربایجان، «اعدام» ساخته پترا سوکس از مجارستان و رومانی، «آسیا» ساخته کلمنت ترهین-لالنی از فرانسه، «بله ما دوست داریم» ساخته هالوار ویتسو از نروژ و «هاپو-ان» ساخته یک گروه پنج نفره ژاپنی فیلم هایی بودند که به بخش رقابتی فیلم کوتاه شصت و هفتمین دوره جشنواره فیلم کن راه یافتند.

این فیلم ها را کمیته داروی از میان 3450 شرکت کننده انتخاب کرد و برای اولین بار آذربایجان و گرجستان در این بخش حضور داشتند.

کیارستمی به عنوان رییس این بخش در کنار نائومی لووسکی کارگردان و فیلمساز فرانسوی، دانیلا توماس کارگردان، فیلمنامه نویس و تدوین گر برزیلی، محمت صالح هارون کارگردانی از چاد و یوآخیم تریر کارگردان بلژیکی به بررسی آثار این بخش پرداخت.

به گزارش مهر به نقل از وایر، این گروه داوری ، کار داوری بخش سینه فونداسیون یا فیلم دانشجویی را نیز برعهده داشت و سه برنده این بخش را دو روز پیشتر معرفی کرد.

معرفی برنده بخش فیلم کوتاه که جایزه نخل طلا را دریافت می کند، همیشه در مراسم اصلی انجام می شود.

مقاله قبلی«خواب زمستانی» نخل طلای کن را برد
مقاله بعدیبازجویی جعفر سهرابی از مسئولین مددکاری دراویش گنابادی توسط پلیس امنیت
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.