رابرت دنیرو برای ایجاد فاصله قدی زیاد با آل پاچینو در فیلم «ایرلندی» از کفش‌های پاشنه‌داری استفاده کرد که در فیلم اصلا دیده نمی‌شوند.

مارتین اسکورسیزی کارگردانی که سازنده شماری از بهترین فیلم‌های گانگستری تاریخ سینماست، با حضور رابرت دنیرو، آل پاچینو و جو پشی در حال ساخت فیلم «ایرلندی» است.

در این فیلم که اکنون در برانکس نیویورک در حال فیلمبرداری است، رابرت دنیرو ۷۴ ساله کفش‌هایی با پاشنه بسیار بلند می‌پوشد تا  از آل پاچینو ۷۷ ساله خیلی بلندقدتر دیده شود.

با وجود این که رابرت دنیرو به طور کلی از آل پاچینو بلندتر است، اما این تفاوت قد آنقدر که برای این فیلم لازم بود، نبود. او باید در فیلم «ایرلندی» در نقش شیران یک ایرلندی قد بلند با قدی حدود ۱۸۵ سانت ظاهر شود.

اوایل امسال اسکورسیزی گفته بود این فیلم جدید که از محصولات نتفلیکس است بسیار متفاوت با دیگر فیلم‌های گانگستری است که او پیش از این ساخته است.

در حالی که گفته شده بسیاری از نماهای فیلم با کامپیوتر و جلوه‌های ویژه تکمیل می‌شود و حتی رابرت دنیرو به این ترتیب جوان می‌شود تا در دهه‌های ۲۰ و ۴۰ زندگی این گانگستر هم خودش بازیگر نقشش باشد، اثری از کفش‌های پاشنه بلند او نیز در فیلم دیده نخواهد شد.

در این فیلم جو پشی بازیگر اسکاری فیلم «رفقای خوب» که از دهه ۱۹۹۰ تقریبا بازنشسته شده بود، دوباره به عرصه سینما بازگشته است.

این پروژه نخستین همکاری مجدد دنیرو و اسکورسیزی پس از ساخت فیلم «کازینو» در سال ۱۹۹۵ خواهد بود. همکاری طولانی‌مدت این دو در دهه ۱۹۷۰ منجر به ساخته شدن فیلم‌هایی چون «خیابان‌های پایین شهر»، «راننده تاکسی»، «گاو خشمگین»، «تنگه وحشت» و «رفقای خوب» شد.

به گزارش مهر به نقل از آسوشیتدپرس، اسیتو زیلان فیلمنامه نویس مشهور که فیلمنامه «دار و دسته نیویورکی» اسکورسیزی را نوشته بود، فیلمنامه این فیلم را بر مبنای کتاب «شنیدم خانه‌ها را رنگ می‌کنی» نوشته چارلز برنت نوشته است. فرانک شیران ظرف پنج سال مصاحبه‌ای که با نویسنده کتاب انجام داد اعتراف کرد که بیش از بیست و پنج نفر را برای دوستش و رییس جنایتکاران جیمی هوفا کشته است. نقش این شخصیت را آل پاچینو ایفا می‌کند.

مقاله قبلیعذرخواهی اپل بابت کند کردن عمدی آیفون های قدیمی
مقاله بعدیوقتی آفتاب عشق در مشهد می درخشد؛ ایران رنگ تاریکی را فراموش می کند! محترم مومنی روحی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.