مرتضی حسینی یکی از نمایندگان روحانی مجلس ایران از سوی دو فرد نا‌شناس در شهر مکه مورد «ضرب و شتم» قرار گرفت.

سایت این نماینده مجلس روز پنجشنبه (۲۰ تیر) نوشته که آقای حسینی٬ نماینده قزوین در مجلس روز شنبه (۱۵ تیر) یک روز مانده به پایان سفر زیارتی‌اش مورد حمله قرار گرفته است.

به گزارش تارنمای دیگربان؛ آن‌طور که گزارش شده مهاجمان هنگامی که این روحانی به تنهایی از حیاط باب عمره می‌گذشت تا به هتل محل اقامت خود برود، به وی حمله‌ور شده و ضرباتی به سر و کمر وی وارد کردند.

سایت این نماینده مجلس اضافه کرده که بر اثر این ضربات٬ دست آقای حسینی شکسته و وی در حال حاضر تحت درمان قرار دارد.

این سایت حمله مذکور را بی‌ارتباط با «شکست وهابیت از شیعیان در سوریه و کشورهای دیگر» ندانسته است.

سایت این نماینده مجلس همچنین از علی خامنه‌ای و وزارت امور خارجه خواسته «ضمن دفاع از حقوق تمام زائران ایرانی، در مقابل چنین هتاکی‌ها و آزارهایی به روحانیت، موضعی رسمی و جدی بگیرند.»

این سایت ادامه داده است: «باید امنیت همه‌ زائرانی که به مدینه‌ منوره و مکه‌ معظمه مشرّف می‌شوند، کاملا تامین شود و اگر این گونه نباشد، اساساً فلسفه فرستادن حجاج و زائران، به زیر سئوال می‌رود.»

مقاله قبلیانصراف ایران از عضویت در شورای حقوق بشر سازمان ملل
مقاله بعدییکی را به ده راه نمی دادند سراغ خانه کدخدا را می گرفت!
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده