منوچهر والی‌زاده، صدای ماندگار دوبله ایران، در طول بیش از شش دهه فعالیت هنری، با صدای گرم و تأثیرگذار خود به صدها شخصیت سینمایی و انیمیشن جان بخشید.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان، او که فعالیت هنری خود را از اواخر دهه ۳۰ با تئاتر و بازیگری آغاز کرد، پیش از انقلاب در فیلم‌های سینمایی متعددی در کنار بهروز وثوقی و ستارگان آن دوران به ایفای نقش پرداخت. از جمله آثار سینمایی او می‌توان به «گل گمشده»، «هیولا»، «حرمت رفیق» و «فرشته‌ای در خانه من» اشاره کرد.

از دوبله‌های ماندگار او می‌توان به: لوک خوش‌شانس، مایکل اسکافیلد در «فرار از زندان» و کلانتر وودی در «داستان اسباب‌بازی» اشاره نمود.

والی‌زاده صدای رسمی ستارگان نامدار هالیوود چون: تام هنکس، جان تراولتا، تام کروز، هریسون فورد، نیکلاس کیج، جیسون استاتهام، جیم کری، ویل اسمیت، الویس پریسلی و رابرت واگنر بود.

این هنرمند پیشکسوت سرانجام در اول اسفند ۱۴۰۲، در ۸۴ سالگی و پس از مدتی بستری در بخش مراقبت‌های ویژه به دلیل عوارض ریوی درگذشت. اگرچه صدای او خاموش شد، اما طنین صدایش در حافظه تاریخی هنر ایران جاودانه خواهد ماند.

مقاله قبلیبه زودی دوران « مفتخوری » آخوندها به پایان می رسد !
مقاله بعدیاتحاد، اتحاد، علیه ظلم و فساد!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.