شیرین عبادی وکیل و برنده جایزه صلح نوبل درباره وکلای دادگستری که در هفته‌های اخیر بازداشت شده‌اند گفت دولت ایران به خصوص در وضعیت فعلی  حاضر به شنیدن صدای انتقادی نیست و به همین دلیل وکلای که نسبت به «نقض حقوق بشر» مدام اطلاع‌رسانی و مصاحبه می‌کردند را به راحتی بازداشت کرده است. خانم عبادی همچنین معتقد است دولت جمهوری اسلامی با بازداشت زنجیره‌ای وکلای حقوق بشر در هفته‌های گذشته درصدد است تا با ایجاد جو رعب و خفقان، جلوی گسترش اعتراضات را از وضعیت امروز بگیرد.

به اعتقاد خانم عبادی در شرایطی که کانون وکلای ایران به دلیل عدم استقلال قادر به دفاع از همکارانش نیست، تنها راهکاری که در مقابله با رفتار دولت جمهوری اسلامی در قبال بازداشت وکلا باقی مانده، درخواست کمک از نهادهای بین‌اللملی و کمیسیون عالی حقوق بشر است. البته واکنش آنها فراتر از اعتراض به بازداشت‌های غیرقانونی نخواهد بود.

شیرین عبادی گفت: «این بازداشت‌ها در درجه اول به منظور ایجاد جو ارعاب و خفقان بیشتر در جامعه است و در مرحله دوم وکلای که بازداشت شده‌اند همگی از وکلای مستقلی هستند که در مورد نقض حقوق بشر اطلاع‌رسانی کرده و با رسانه‌های مختلف مصاحبه می‌کردند و این امری است که حکومت را بسیار ناراحت می‌کند زیرا آنها مایل هستند که هر کار خلاف قانونی می‌کنند کسی درباره آن صحبت نکند، به همین دلیل است که ما شاهد گسترش دستگیری های وکلای مستقل هستیم.»

برنده جایزه صلح نوبل دلیل دیگر بازداشت ها را شرایط فعلی جامعه ایران و ترس از شروع اعتراض مردمی دیگری دانست و گفت: «این بازداشت‌‌ها و فشارها برای ایجاد جو ارعاب است. برای این است که مبادا فشارهای شدید اقتصادی که مردم را خسته و کلافه کرده باعث می شود که آنها دست به تظاهرات دیگری بزنند و اعتراضات خیابانی داشته باشند به همین دلیل است که این بازداشت ها صورت می گیرد که جو ارعاب تشدید شود.»

شیرین عبادی در پاسخ به این سوال که چگونه ممکن است در مقابل با رفتارهای غیرقانونی دولت جمهوری اسلامی عکس العمل نشان داد گفت: «مهم‌ترین راهکارهای که فعلا وجود دارد کمک گرفتن از کمیسیون عالی حقوق بشر و نهادهای بین‌المللی است. مخصوصا در مورد وکلا  ما بارها بارها به سازمان های بین‌المللی مخصوص حمایت از وکلا مانند کانون بین‌المللی وکلا گزارش دادیم و درخواست کردیم از همکاران ایرانی خودشان حمایت کنند.»

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از کمپین حقوق بشر در ایران؛ این وکیل دادگستری با انتقاد از کانون وکلای ایران که دچار عدم استقلال است و نسبت به بازداشت همکارانش واکنشی نشان نداده گفت: «تاسفم که هیات مدیره کانون وکلا از اعضای خودش حمایت نمی کند زیراکه هیات مدیره منتخب واقعی وکلا نیستند و در انختاب هیات مدیره هم به نوعی نظارت استصوابی وجود دارد یعنی هیات مدیره کانون وکلا قبلا باید صلاحیت شان به تایید دادگاه های انتظامی قضات برسد. و دادگاه انتظامی قضات یکی از دادگاه‌های تحت نظر قوه قضاییه است به این ترتیب استقلال وکلا و کانون وکلا را از بین بردند و کانون وکلا نمی تواند مانند یک نهاد صنفی مستقل و واقعی از اعضایش حمایت کند. در غیاب چنین نهاد واقعی و مستقلی ما از نهادهای بین المللی درخواست کمک کردیم برای وکلای در بند ایرانی.»

مقاله قبلیموشک های بالستیک حکومت آخوندی، چرا به عراق منتقل شده اند؟! بقلم بانو محترم مومنی روحی
مقاله بعدیبوئینگ برای ارتش آمریکا مخزن سوخت معلق می‌سازد!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.