مراسم اسکار هشتاد و هشتم در حالی با تقسیم جوایز به کار خود خاتمه داد که مثل هر سال برخی از منتقدان و سینمایی‌ها از شماری از انتخاب‌ها متعجب و شگفت‌زده شدند.

 اهدای جایزه اسکار به لئوناردو دی‌کاپریو، بری لارسن و آلیسیا ویکاندر همانطور که خیلی‌ها پیش‌بینی می‌کردند، صورت گرفت و آلخاندرو گونزالس ایناریتو که با انتخابش به عنوان برنده جایزه انجمن کارگردان‌های آمریکا، به عنوان یکی از محتمل‌ترین انتخاب‌‌های امسال محسوب می‌شد، توانست برای دومین سال به عنوان برنده اسکار روی صحنه برود.

این در حالی بود که جایزه بهترین فیلم به «بازگشته» نرسید و فیلم «کانون توجه» توانست به عنوان یکی از شگفتی‌سازان امسال، و به مدد جوایزی که تا همین یک روز قبل دریافت کرده بود، توجه آکادمی را به خود جلب کند و مانع تکرار موفقیت «بازگشته» در جوایز گلدن‌گلوب و بفتا شد. این فیلم درباره تلاش روزنامه‌نگارانی است که برای افشای بی‌اخلاقی‌های کلیسای کاتولیک حتی خود را به چالش می‌کشند.

انتخاب مارک رایلنس بازیگر فیلم «پل جاسوسان» اسپیلبرگ یکی دیگر از شگفتی‌های دیشب را رقم زد و در حالی که پیش‌بینی‌ها حاکی از این بود که سیلوستر استالونه به عنوان بازیگر نقش مکمل انتخاب می‌شود، این یک بازیگر بریتانیایی بود که برای دریافت این جایزه روی صحنه رفت. در عین حال نادیده گرفتن استالونه برای بازی در «کرید» هم شگفت انگیز بود.

در عین حال جا نداشتن «جنگ‌ ستارگان: نیرو بیدار می‌شود» که به عنوان پرفروش‌ترین فیلم سال ۲۰۱۵ سر و صدای زیادی کرد و هیچ یک از جوایز ۵ بخشی را که نامزد دریافت آن شده بود به دست نیاورد، نشان دهنده تلاش اعضای آکادمی برای این بود که بگویند روی سیل اخبار حرکت نمی‌کنند.

در حالی که تصور این بود که فیلم اکشن «مکس دیوانه: جاده خشم» چند جایزه فنی را دریافت خواهد کرد اما این فیلم پرسر و صدا چند جایزه قابل توجه را از آن خود کرد.

اهدای جایزه فیلمبرداری به امانوئل لوبزکی برای فیلم «بازگشته» نیز جای شک و تردید نداشت و او در حالی که پس از «جاذبه» و «مرد پرنده‌ای» سومین اسکار پشت سر هم خود را گرفت موجب شد تا دست راجر دیکنز برای سیزدهمین بار به این جایزه نرسد.

به گزارش مهر به نقل از ورایتی، شاید بزرگترین شگفتی اسکار ۸۸ این بود که ۳ فیلم «کارول»،«مریخی» و«بروکلین» بدون دریافت حتی یک جایزه اسکار را ترک کردند.

مقاله قبلیمعرفی برترین‌های اسکار ۸۸
مقاله بعدیهدست واقعیت مجازی اچ تی سی قیمت‌گذاری شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.