باستان‌شناسان بقایای یک شهر گم‌شده را در چین پیدا کرده‌اند که دارای یک هرم 70 متری و چاله‌هایی پر از جمجمه انسان است.

باستان‌شناسان چینی موفق به کشف بقایای یک شهر باستانی شده‌اند که برای 4 هزار سال گم‌شده بود. دانشمندان در ساحل رودخانه تووی در چین هرمی پله‌ای کشف کرده‌اند که روزگاری به عنوان مرکز کاخ استفاده می‌شده است. همچنین دیوارهای دفاعی سنگی، بقایای ابزارهای ساخت‌وساز و چند گودال پر از استخوان جمجمه انسان‌های قربانی در این شهر گم‌شده پیدا شد.

به گفته دانشمندان، یافته‌های اخیر متعلق به عصر برنز است و درک ما از تمدن و ساکنان اولیه چین را به چالش می‌کشد. اکتشافات اخیر نشان می‌دهد که این سرزمین کوهستانی خانه جامعه‌ای پیچیده و پیشرفته بوده است.

این شهر گم‌شده که «شیمائو» نام گرفته است، هرمی 70 متری دارد که با دیوارهای داخلی و خارجی محاصره شده است. دوران رشد و شکوفایی این شهر از سال 1800 تا 2300 قبل از میلاد مسیح بوده و 988 هکتار وسعت داشته است. این هرم از جنس تپه‌ای بادرفتی با 11 پله بزرگ ساخته شده است که این پله‌ها با بالا رفتن باریک‌تر می‌شوند.

محققان در پشت ورودی این هرم یک میدان باز و بزرگ وجود دارد که احتمالاً آئین‌های مذهبی و سیاسی در آنجا برگزار می‌شده است. به گفته دانشمندان، در زمان باستان کاخ‌ها در بالای هرم‌های بزرگ با خاک کوبیده‌شده، ستون‌های چوبی و کاشی‌های سقفی ساخته می‌شدند.

تصور می‌شود که اشراف‌زادگان در بالای این مجتمع‌های هرمی زندگی می‌کردند. احتمالاً صنایع دستی و صنعتی نیز در این مکان انجام می‌شده است. همچنین حکاکی‌هایی از چشم‌ و چهره‌های شبیه به انسان روی سنگ‌های بیرونی این هرم دیده می‌شود.

به گزارش آنا از دیلی‌میل، ارتفاع 70 متری این هرم به اهالی شیمائو اجازه می‌داد که تمام نقاط شهری، حومه‌ها و مناطق روستایی اطراف را ببینند. این امر نشان از قدرت و پیشرفتگی جمعیت این شهر می‌دهد.

مقاله قبلیسرتیپ حاتمی وزیر دفاع و پشتیبانی جمهوری اسلامی؛ آماده بازسازی سوریه هستیم
مقاله بعدیبیانیه وکلای رامین حسین پناهی درباره اعتصاب و نگرانی از اجرای حکم اعدام
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.