یک منبع مطلع از وضعیت بیش از ۲۰۰ درویش گنابادی در زندان تهران بزرگ (فشافویه) گفت حدود ۵۲  نفر از دراویش از تاریخ هفتم شهریور ۹۷ به بندهای با جرایم پرخطر، مالی و مواد مخدر بدون رعایت قانون تفکیک جرایم منتقل شد‌ه‌اند و نامه‌های پیاپی خانواده‌ها آنها به مقامات زندان و دادستانی برای انتقال این تعداد به بند دراویش تاکنون بی‌پاسخ مانده‌است. به گفته این منبع وضعیت دراویشی که در سالن متادون این زندان به سر می‌برند از همه ناگوارتر است.

به گفته این منبع وضعیت دروایشی که در سالن یک تیپ یک این زندان معروف به (سالن متادون) به سر می‌برند از نظر انسانی و بهداشتی بسیار نامناسب است. این منبع گفت: «در سالن یک تیپ یک زندان که گنجایش ۱۰۰ نفر را دارد، ۴۰۰ نفر نگهداری می‌شوند. هر روز فقط سه ساعت به مدت ۱۱ تا یک عصر فرصت حمام کردن با آب سرد وجود دارد. حتی در این فصل نیز همه با آب گرم در اختیار زندانیان نیست البته تعدادی که از انگشتان یک دست هم فراتر نمی‌رود و به قولی رییس و باسابقه‌های سالن هستند حق استفاده از آب گرم را دارند. »

همچنین به گفته این منبع اکثر زندانیان برای داشتن کوچکترین امکانات حتی داشتن تختخواب مجبور به پرداخت پول هستند «و گرنه باید در راهرو آن هم فقط شب‌ها بخوابند. خیلی از زندانی‌ها حتی به خاطر نمی‌آورند آخرین باری که میوه خورده‌اند کی بوده چون خرید میوه در زندان خیلی گران است و در لیست برنامه‌های غذایی روزانه نیز جای ندارد به همین دلیل خیلی از زندانیان بی‌بضاعت پولی برای خرید میوه ندارند.»

به گفته این منبع در این سالن که مختص زندانیان با جرایم مواد مخدر  است به وفور انواع قرص‌های مخدرزا دست به دست می‌شود: «این سالن که تازه به پاک‌ترین سالن تیپ یک زندان معروف است اگرچه از ورود مواد مخدر جلوگیری می‌شود اما انواع قرص‌ها به راحتی در دسترس است و مشخص نیست چرا وقتی مامورانی از ورود مواد مخدر به سالن جلوگیری می‌کنند ورود قرص آن هم به فور را ازاد گذاشته‌اند. برخی زندانیان در این سالن بیشتر وقت‌ها در حالت عادی نیستند.»

این منبع همچنین گفت بیشتر این زندانیان به دلیل مصرف بیش از حد متادون و یا به دلیل عدم رعایت بهداشت دچار سرطان کبد، ایدز و هپاتیت می‌شوند و پس از آزادی این بیماری‌ها را به بیرون از زندان و خانواده خود منتقل می‌کنند.

تعدادی از دراویش روز هفتم شهریور ۹۷ که در اعتراض به وضعیت خود و حصر نورعلی تابنده، رهبرشان در مقابل دفتر حراست بند تحصن کرده بودند پس از ضرب و شتم از سوی ماموران زندان فشافویه به بندهای زندانیان پرخطر و جرایم مالی و مواد مخدر منتقل شدند.

طبق مواد ۸ و ۶۹ آیین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌های ایران که به «اصل تفکیک جرائم» معروف شده، زندانیان باید براساس عواملی مانند «پیشینه، سن، جنسیت، تابعیت، نوع جرم، مدت مجازات، وضع جسمانی و روانی، چگونگی شخصیت و استعداد، میزان تحصیلات و تخصص، نوع و میزان محکومیت، پیشینه کیفری، شخصیت، اخلاق و رفتار» تفکیک و به بندها و یا زندان‌های جداگانه‌ای منتقل شوند.

غلامحسین اسماعیلی رییس پیشین سازمان زندان‌ها آبان ۹۱ در گفت‌وگویی مدعی شده بود طبقه‌بندی جرایم زندانیان در تهران و مراکز استان‌های کشور «به طور کامل و دقیق» انجام می‌شود.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از کمپین حقوق بشر در ایران ؛ این منبع با اشاره به اینکه در این مدت درخواست زندانیان و خانواده‌های این ۵۲ زندانی برای بازگشت به بند مخصوص دراویش بی‌پاسخ مانده است گفت: «ما خانواده‌ها اوایل مهرماه به سازمان زندان‌های تهران مراجعه کردیم آنجا به ما گفتند این موضوع به آنها ربطی ندارد و باید از سازمان زندان‌های کل کشور بخواهیم. بنابراین به دفتر سازمان زندان‌های کل کشور رفتیم و شکواییه مبنی بر رعایت نشدن قانون تفکیک جرایم برای برخی از دراویش در بند متادون، اشرار مالی و پرخطر دادیم. شماره نامه‌ای به ما دادند و گفتند که هفته دیگر مراجعه کنیم. هفته بعد رفتیم، یک شماره نامه دیگر به ما دادند و گفتند طبق این شماره جواب نامه را به سازمان زندان‌های استان تهران ارسال کردیم. اما از آن موقع هر هفته می‌رویم سازمان زندان‌های استان تهران به ما می‌گوید جوابش نیامده، مشکلی بوده، هفته دیگر سر بزنیم. واقعا متوجه نمی‌شوم یک نامه چرا باید بین دو سازمان دو ماه  برود و برگردد. چرا جواب ما را نمی‌دهند.»

مقاله قبلیبی‌خبری از هاشم خواستار در بیمارستان روانی ابن‌سینای مشهد
مقاله بعدینیکلاس کیج و کلسی گرمر برای اولین بار هم‌بازی می‌شوند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.