شان پن: برای قاتل زنجیره‌ای نامه نوشتم

0
74

شان پن به عنوان یکی از مجموعه «اساتید هالیوود» در دانشگاه فیلم و تلویزیون لویولا مری‌مانت با استیون گالووی از هالیوود ریپورتر صحبت کرد.

 شان پن بازیگر محبوب هالیوودی و برنده دو جایزه اسکار ناامیدی خود را از وضعیت کلی فیلمسازی در هالیوود اعلام کرد و گفت حتی در برهه‌ای از زمان قصد بازنشسته شدن هم داشته است.

ستاره فیلم درام جدید «تیرانداز» که روز بیستم ماه مارس اکران می‌شود در صحبت‌هایش گفت: من ۵۴ سال دارم و تا به حال کلی سیگار کشیدم. برای همین نمی‌دانم چقدر دیگر وقت دارم. حالا می‌بینیم احتمالا بارها و بارهای دیگر هم بازیگری خواهم کرد، اما حتی اگر این کار را هم انجام ندهم ناامید نخواهم شد. اما اگر چندتا از فیلم‌هایی که می‌خواهم به عنوان یک کارگردان بسازم را نتوانم به پایان برسانم آن وقت ناامید می‌شوم.این بازیگر که در برابر جمعیت دانشجویان دانشگاه فیلم و تلویزیون لویولا مری‌مانت صحبت کرد، در سخنانش درباره موضوع‌های مختلفی از لیست سیاه دهه ۱۹۵۰ هالیوود تا تلاش‌هایش برای بهتر کردن وضعیت در هاییتی (جایی که پن یک کمپ پناهندگان پس از زلزله تاسیس کرده است) و وضعیت فیلم آمریکایی حرف زد. او یکی از عجیب‌ترین برخوردهای زندگی‌اش را هم به یاد آورد؛ این برخورد با کسی نبود جز ریچارد رامیرز قاتل زنجیره‌ای.

1619942

پن گفت: او برایم نامه‌ای نوشت. من در خیابان بوشه لس‌آنجلس در زندان محلی بودم و در سلول روبه‌رویی او حضور داشتم و بعد از حدود یک ماه دیدن همدیگر، او از من تقاضای گرفتن امضا کرد. بنابراین او یکی از مامورین را به سلول من فرستاد و او به من گفت، هی ریچارد رامیرز امضایت را می‌خواهد و من به آن مامور اعتماد نکردم چون قبلا آنجا برایم مشکل پیش آمده بود و رد و بدل کردن کاغذ می‌تواند به عنوان معامله کالا محسوب شود و به زمان زندان اضافه کند که من همان موقع هم به زمانم اضافه شده بود و نمی‌خواستم بیشتر شود. برای همین گفتم اول سرهنگ را بیاورید اینجا و اگر او قبول کرد، اول می‌تواند چیزی برای من بنویسد و من هم در پاسخ برایش امضا می‌کنم.

این بازیگر هالیوودی اضافه کرد:‌ سرهنگ آمد و قبول کرد و آن‌ها پیش رامیرز رفتند. در نهایت نامه‌ای از طرف او دریافت کردم که نوشته بود: هی شان، قوی بمون و دوباره بزنشون – ریچارد رامیرز، ۶۶۶. با یک پنج ضلعی و آرم شیطان زیرش. من هم گفتم هی ریچارد یه جورایی سخته که تو زندان باشی و با زندانی‌های دیگه احساس هم‌دردی نکنی، ولی مثل اینکه من کار غیرممکن را انجام دادم چون هیچ احساسی نسبت به تو ندارم.

امیدوارم قبل از اینکه عقل تو سرت بیاد، گاز بیاد سراغت می‌دونی چی میگم؟ آن‌ها هم جواب مرا به او دادند. سال‌ها بعد خانه‌ام سوخت و آن یادداشت لعنتی هم با آن سوخت.

1619945

این فیلمساز که از فیلم‌هایش می‌توان به «رودخانه مرموز»، «مرده متحرک» و «دبیرستان ریجمون» اشاره کرد، درباره ناامیدی‌اش از وضعیت کلی فیلم‌های سینمایی و اینکه این مساله باعث شده بود او بخواهد به عنوان یک بازیگر بازنشسته شود هم صحبت کرد و گفت: واقعا ناامید شدم و فکر کردم دیگر کارم تمام است. من در دهه ۱۹۶۰ به دنیا آمدم و هرکسی که دارد فیلم مطالعه می‌کند می‌داند این عصری فوق‌العاده برای بلعیدن تمام فیلم‌ها بود. اگر در دهه ۱۹۷۰ به رستوران سینما می‌رفتید، هر نمایش خاطره‌ای بود که تا امروز باقی مانده است. فیلم‌های آمریکایی فوق‌العاده زیادی وجود داشتند. این چیزی بود که من وارد آن شدم، این تجارتی بود که خودم را قاطی آن کردم. اما این صنعت با تولد سینمایی دیگر از دنیا رفت. آن موقع بهترین فیلم‌های هنری بزرگترین فیلم‌های سال بودند و بعد شروع کرد به حرکت کردن به سوی جهت امروزی‌اش. به جای اینکه بخواهید به عنوان یک بازیگر مسیر حرفه‌ای کاری خود را بسازید، باید سعی کنید برنده مسابقه‌ای شوید تا بتوانید در یک فیلم شرکت کنید. یک شب با داستین هافمن شام خوردم و او گفت تو بازنشسته نشدی، ناامید شدی.

پن درباره مشکلات ادامه‌دارش با تجاوز به حریم خصوصی افراد هم صحبت کرد و گفت: می‌شنوم که مردم درباره اهمیت حریم خصوصی صحبت می‌کنند و حالا که جعبه اسرار در رسانه‌های اجتماعی و اینترنت باز شده، همه می‌توانند هک شوند و خواهند شد. باور دارم تا یک سال دیگر هر زن یا شوهری، هر پدر و مادری می‌تواند به تاریخ کامل ایمیل و تکست و عکس‌های همه دسترسی داشته باشد، حالا مهم نیست چندبار آن‌ها را پاک می‌کنید. می‌دانید، تنها راهی که استحقاق حریم خصوصی را داشته باشید این است که در حقیقت از آن دفاع کنید و درباره‌اش صحبت کنید و فرهنگ ما این کار را نکرده است و فکر می‌کنم این مساله ما را در همه زمینه‌هایی که می‌خواهیم در آن برتر باشیم، یک درجه پایین‌تر آورده است.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، پن در پاسخ به پرسشی درباره وضعیت کمپ پناهندگان خود که از زمان زلزله نابودکننده هاییتی در سال ۲۰۱۰ افتتاح شد، گفت: در نهایت ما تمام ۶۰ هزار پناهنده را به خانه‌های جدید فرستادیم. اما یک ماه بعد از اینکه ما به آنجا رسیده بودیم، اوضاع انقدر خراب شده بود که واقعا تحت تاثیر قرار گرفته بودم و فکر نمی‌کردم موفق شویم. در ابتدا همه چیز قابل حل شدن می‌رسید، اما یکبار که با هلیکوپتر داشتم از بالای منطقه رد می‌شدم، تا حدی شاهد درد بودم که یک لحظه فکر کردم نمی‌توان کاری کرد. با این حال موفق شدیم.