فیلم سینمایی «سیکاریو» سپتامبر در سینماهای اروپا، آمریکا و کانادا اکران می شود.

 فیلم سینمایی «سیکاریو» بازتابی از خشونت کارتل های مواد مخدر در مکزیک و پاسخ خشنونت بار ماموران آمریکا است. این فیلم پرحادثه و خشن به کارگردانی دنیس ویلنوو از بازی امیلی بلانت، بنیسیو دل تورو و جاش برولین بهره می برد.

کارگردان کانادایی در افتتاحیه فیلم که چندی پیش در نیویورک برگزار شد در باره کاربرد خشونت در فیلم گفت: همیشه این وسوسه وجود دارد که خشونت را با خشونت جواب بدهیم، اما می دانیم که این چرخه ادامه پیدا کرده و به اشکال دیگری از خشونت دامن می زند. پس راه حل چیست؟ من راه حلی ندارم فقط سوال را مطرح می کنم. چطور باید با اهریمن بجگیم؟ آیا برای مبارزه با هیولا ما هم باید هیولا بشویم؟

جاش برولین در نقش رییس ماموران دولتی درباره سوال اصلی فیلم و مجاز بودن کاربرد خشونت علیه کارتل ها بیان کرد: در چارچوب فیلم که داستانی است بله، اما فکر نمی کنم کسی آن را به عنوان راه حلی برای وضعیت موجود نگاه کند. فکر نمی کنم این نکته فیلم است. هدف فیلم آگاه کردن وجدان نسبت واقعیت است، فیلم به واقعیت بسیار نزدیک است و به همان خشونت واقعیتی است که جریان دارد.

به گزارش یورونیوز،«سیکاریو» به معنی مزدور اولین بار در جشنواره کن سال جاری نمایش داده شد و با استقبال عمومی منتقدان مواجه شد و سپتامبر در سینماهای اروپا و آمریکا و کانادا اکران می شود.

مقاله قبلیداخل شکم آیفون 6 اس را ببینید
مقاله بعدیبازداشت سردبیر وبلاگینا در فرودگاه به محض ورود به ایران
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.