با وجود گسترش شایعات در شبکه‌های اجتماعی مبنی بر بازگشت سیلوستر استالونه با یک فیلم «رمبو» جدید، این بازیگر قدیمی اعلام کرد امکان ندارد در فیلم «رمبو: خون تازه» حضور داشته باشد.

 سیلوستر استالونه گفت به هیچ وجه در فیلم جدیدی به نام «رمبو: خون تازه» با بازی تایگر شروف که بر مبنای فیلم اصلی محصول ۱۹۸۲ ساخته می‌شود، حضور ‌نخواهد داشت.

وی از طریق سخنگویش اعلام کرد هیچ دخالتی در این فیلم ندارد و در هیچ شرایطی بخشی از اثر نخواهد بود. استالونه البته چیزی علیه این پروژه به زبان نیاورده اما سرسختانه تاکید کرده که هیچ کاری با این فیلم نخواهد داشت. وی گفت: امیدوارم آنها در کارشان موفق شوند.

این در حالی است که استالونه به سختی بر ساخت دنباله «کرید» برای متروگلدوین مایر تمرکز کرده و در حال نوشتن فیلمنامه ‌این فیلم است و در اینترنت اعلام کرده ممکن است شخصیت آدونیس با بازی مایکل بی جوردن را در برابر پسر دارگو وارد ماجرا کند. نقش این شخصیت سنگین وزن روسی را دالف لوندگرین بازی کرده بود و او کسی است که آپولو کرید با بازی کارل واترز را کشت و این اتفاق در رینگ در جریان فیلم چهارم «راکی» در سال ۱۹۸۵ رخ داد. امید می‌رود این فیلم سال آینده وارد مرحله تولید شود.

البته چندی پیش تهیه کنندگان «رمبو» جدید اعلام کردند تلاش دارند تا در فیلم جدید که بیشتر به سبک جیمز باندی نزدیک است، از بازیگری جدید و جوان استفاده کنند.

کمپانی‌های نوایمج و میلنیوم فیلمز ساخت فیلم «رمبو: خون تازه» را در دست دارند که بروکس مک لارن نویسنده فیلمنامه آن و آریل ورومن سازنده فیلم «مرد یخی» کارگردانش است.

رمبو نخستین بار در رمان «خون اول» نوشته دیوید مورل در سال ۱۹۷۲ ظاهر شد و یک دهه بعد، سیلوستر استالونه این شخصیت را در اقتباس پرده بزرگ هالیوودی از این رمان در سال ۱۹۸۲ زنده کرد. استالونه در فیلم «رمبو: خون اول قسمت دوم» دوباره در قالب این شخصیت انتقام جو ظاهر شد و دو فیلم دیگر هم برای آن ساخته شد که جدیدترین مربوط به سال ۲۰۰۸ می شود.

پارسال فیلم جدید در این جهان داستانی به نام «کرید» ساخته شد که استالونه را نامزد دریافت جایزه اسکار کرد و در نهایت یک جایزه گلدن گلوب را نصیب او ساخت.

چندی پیش نیز اعلام شده بود سریالی از «رمبو» در دست ساخت است، که اطلاعات جدیدی درباره آن موجود نیست.

به گزارش مهر به نقل از آسوشیتدپرس، تا کنون پنج اثر سینمایی با نام «رمبو» ساخته شده که بر اساس کتابی به اسم «خون اول» نوشته دیوید مورل شکل گرفته‌اند.

مقاله قبلیرونمایی از “سیستم عصبی” در جنگنده T-50
مقاله بعدیواکنش کاخ سفید به اظهارات ظریف: او یا دروغ می‌گوید یا بی‌اطلاع است
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.