پژوهشگران ناسا در بررسی‌های جدید خود به این نتیجه رسیدند که احتمالا سیاره زهره، در گذشته شرایط مناسبی برای سکونت داشته است.

پژوهش‌های “موسسه مطالعات فضایی گادرد”(GISS) ناسا نشان می‌دهند که شرایط سیاره زهره به مدت دو تا سه میلیارد سال طوری بوده که امکان سکونت در آن وجود داشته است. تغییرات قابل‌توجه این سیاره، بیش از ۷۰۰ میلیون سال پیش آغاز شده و ۸۰ درصد این سیاره را تحت تاثیر قرار داده‌اند؛ در نتیجه قابلیت سکونت در آن به تدریج کاهش یافته و از بین رفته است.

نتایج بررسی‌های اخیر ناسا نشان می‌دهند که زهره در این بازه زمانی دو تا سه میلیاردی، هوای مناسب و آب مایع کافی داشته و به همین دلیل، مکان مناسبی برای زندگی بوده است.

این پژوهش، بینش جدیدی در مورد سوابق اقلیمی زهره ارائه می‌دهد و شاید پیامدهای قابل‌توجهی برای بررسی شرایط سکونت در سیارات خورشیدی به همراه داشته باشد که در مدارهای مشابه قرار دارند.

پژوهشگران ناسا، تا حدود چهل سال پیش بر این باور بودند که شاید زمانی سیاره زهره، یک اقیانوس عمیق داشته است. دکتر “مایکل وی”(Michael Way) و “آنتونی دل جنیو”(Anthony Del Genio)، پژوهشگران موسسه گادرد برای بررسی اقلیم زهره در گذشته، پنج مورد شبیه‌سازی سه‌بعدی را بر اساس سطوح گوناگون پوشش آب روی این سیاره انجام دادند.

آنها با این شبیه‌سازی‌ها دریافتند که زهره حدود سه میلیارد سال، دمای ثابتی بین ۲۰ تا ۵۰ درجه داشته و این دما، امکان سکونت موجودات گوناگون را در آن فراهم می‌کرده است.

دکتر وی گفت: فرضیه ما این است که شاید زهره برای میلیاردها سال، اقلیم ثابتی مانند زمین داشته و تغییرات اقلیمی، آن را به یک سیاره غیرقابل سکونت تبدیل کرده است. پس از تمام شدن ذخایر آب زهره، میزان دی‌اکسید کربن در جو آن افزایش یافت و این، پایان امکان حیات در زهره بود.

فرضیه پژوهشگران نشان می‌دهد که اگر شرایط کنونی زهره با شرایط آن در گذشته یکسان بود، این سیاره را به محل مناسبی برای زندگی تبدیل می‌کرد.

به گزارش ایسنا و به نقل از فیز، دکتر وی افزود: ما برای بررسی زهره، به ماموریت‌های بیشتر و اطلاعات جامع‌تری نیاز داریم تا بتوانیم سابقه و تکامل آن را درک کنیم. در هر حال، مدل‌های سه‌بعدی ما نشان می‌دهند که سیاره زهره کنونی با سیاره زهره پیشین، تفاوت‌های قابل توجهی دارد. شاید این نتایج پژوهش بتوانند امکان بررسی سیارات فراخورشیدی که در پیرامون زهره قرار دارند و شاید قابل سکونت باشند، فراهم کنند.

مقاله قبلیدیدگاه‌های مقامات کنونی و پیشین ایالات متحده درباره سیاست آمریکا در قبال جمهوری اسلامی
مقاله بعدیروشی جدید برای اندازه‌گیری میادین‌ نوری نانو ساختار یافته
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.