دادگاه طرابلس، وابسته به حکومت کنگره ملی، سیف الاسلام قذافی، پسر معمر قذافی، دیکتاتور سابق لیبی را به  اعدام به وسیله جوخه آتش محكوم كرد.

همین دادگاه برای البغدادی المحمودی، آخرین نخست وزیر رژیم سابق، و عبدالله السنوسی، داماد قذافی نیز حکم اعدام صادر کرده است.

لازم به ذکر است که البغدادی و السنوسی هم اکنون در دست شبه نظامیان طرفدار کنگره ملی هستند، اما پسر قذافی به دليل زندانی بودنش در الزنتان به صورت غیابى به اعدام محكوم شده است

دادگاه اعلام کرد، برخی از مقامات نزدیک به رژیم سابق لیبی نیز به حکم اعدام یا حبس ابد محکوم شدند.

علاوه بر سیف الاسلام قذافی، منصور الضو، رئیس گارد ریاست جمهوری و ابوزید دوره رئیس دستگاه امنیتی والسنوسی رئیس وزارت اطلاعات لیبی وهمچنین میلاد دامان رئیس دستگاه امنیتی بخش داخلی رژیم معمر قذافی به اعدام محکوم شدند.

به گزارش العربیه؛ دادگاه همچنین 6 متهم را تبرئه کرد. محمد بلقاسم الزوی رئیس پارلمان لیبی در زمان قذافی از میان تبرئه شدگان است.

دادگاه 34 متهم دیگر را به مدت 5 سال تا حبس ابد محکوم کرد.

گفتنی است که دادگاههای که در طرابلس برگزار می شود، اغلب از سوی گروههای اسلامی حاکم بر پایتخت سابق لیبی اداره می شود به همین دلیل احکام صادره از سوی این دادگاهها از نظر بین المللی فاقد اعتبار قانونی هستند.

مقاله قبلیتصاویر ورود فدریکا موگرینی مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا به تهران
مقاله بعدی“رستاخیز” با “دلواپسان” کلید خورد!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.