بازیگر سرشناس سینمای ایتالیا با فیلم «زندگی پیش رو» به پرده‌های نقره‌ای برمی‌گردد.

سوفیا لورن بازیگر برنده اسکار بار دیگر در برابر دوربین قرار می‌گیرد تا اولین فیلم بلندش در یک دهه اخیر را بازی کند.

این فیلم به کارگردانی پسر او ادواردو پونتی ساخته می‌شود و او در آن در نقش مادام رزا بازمانده‌ای از هولوکاست بازی می‌کند که با یک پسر بچه ۱۲ ساله مهاجر از سنگال به نام مامو پیوند دوستی برقرار می‌کند.

این فیلم با عنوان «زندگی پیش رو» اقتباسی از رمان «رومن گاری» نویسنده برجسته به همین نام است که پیشتر نیز از آن برای پرده نقره‌ای اقتباس شده بود. آن فیلم با عنوان «مادام رزا» با بازی سیمونه سینیوره ساخته شده بود و سال ۱۹۷۸ جایزه اسکار خارجی زبان را نیز دریافت کرده بود.

سوفیا لورن ۸۴ ساله است و همان نقشی را ایفا می‌کند که سینیوره ایفا کرده بود.

پونتی اعلام کرده این دو اقتباس با هم تفاوت‌های زیادی دارند.

فیلمبرداری این فیلم در ایتالیا شروع شده و لورن روزی ۱۰ ساعت برای این فیلم کار می‌کند.

پونتی برای سومین بار است که مادرش را در یک فیلم کارگردانی می‌کند. بابک کریمی از فیم «فروشنده» اصغر فرهادی نیز در این فیلم حضور دارد. یک بچه غیرحرفه‌ای به نام ایراهیما گویس نقش مومو را بازی می‌کند.

به گزارش مهر به نقل از ورایتی، این فیلم قرار است مارس ۲۰۲۰ اکران شود.

مقاله قبلیبازیگران «برکینگ بد» همه را سر کار گذاشتند
مقاله بعدیفیلم بعدی دیوید فینچر معلوم شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.