جسی آیزنبرگ با نمایشنامه‌ای با عنوان «صحبت شاد» سوزان ساراندون و مارین ایرلند را روی صحنه می‌برد.

این نمایش پیشتر با عنوان «بله، خواهر!» معرفی شده بود و نمایشی طنزآمیز درباره این است که مردم به اسم دیگران به منافع خودشان فکر می‌کنند.

در «صحبت شاد» سارندون در نقش لورین بازی می‌کند که باید با مادر در حال مرگش، همسر بینوا و دختر عجیبش کنار بیاید.

ایرلند هم در نقش مادری ظاهر می‌شود که مهاجری صرب است و می خواهد لورین به او کمک کند تا یک شوهر پیدا کند.

اسکات الیوت کارگردانی این نمایش را برعهده دارد و آن را بیرون برادوی به صحنه می‌برد.

اولین اجرای این نمایش از ۳۰ آوریل شروع می‌شود و اجرای رسمی از ۱۶ ماه مه به صحنه می‌رود.

این نمایش قرار است تا ۲ ژوئن روی صحنه باشد.

جسی آیزنبرگ نمایش قبلی‌اش را سال ۲۰۱۵ با همکاری الیوت به صحنه برده بود و در آن نقش آفرینی هم کرده بود.

این بازیگر تهیه‌کننده نمایش‌های دیگری هم در نیویورک بوده که شامل «تجدیدنظر طلب» در سال ۲۰۱۳ می‌شود که در آن با ونسا ردگریو هم‌بازی شد و سال ۲۰۱۱ نیز «آسانسون» را به صحنه برد و در آن با جاستین بارتا روی صحنه رفت.

به گزارش مهر به نقل از آسوشیتدپرس، ساراندون آخرین بار در سال ۲۰۰۹ در برادوی در نمایش «خروج شاه» بازی کرده بود.

Hollywood Reporter

مقاله قبلیهمکاری جولیا رابرتز با «آمازون»
مقاله بعدیدل تورو فیلم اکشن می‌سازد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.