سعید قاسمی٬ عضو قرارگاه «عمار» گفته در ایران تنها علی خامنه‌ای است که دستور می‌دهد٬ بقیه باید «مطیع» باشند و شهر قم در وقایع سال ۱۳۸۸ نمره «خوبی» نگرفت.

آقای قاسمی افزوده شخصیت «استراتژیست» فقط از آن رهبر است و کسی نمی‌تواند بگوید ما هم دستور دادیم تا «اقتصاد مقاومتی» پیگیری شود.

اظهارات این فرمانده سابق سپاه کنایه‌ای به حسن روحانی است که محافظه‌کاران تندرو از وی به خاطر بی‌اعتنایی در اجرای طرح «اقتصاد مقاومتی» خشمگین هستند.

محافظه‌کاران تندرو می‌گویند دولت روحانی بی‌اعتنا با این طرح تنها به فکر حل و فصل مشکلات اقتصادی نظام از طریق مذاکره با آمریکا است که این سیاست سرنوشت خوشی نخواهد داشت.

این دسته از محافظه‌کاران همچنین مدعی هستند که اعتراض‌های سال ۱۳۸۸ در تشدید تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی بسیار موثر بوده و با رهبران این اقدامات باید به جدی برخورد کرد.

به گزارش دیگربان؛ سعید قاسمی نیز با انتقاد از عملکرد برخی مسئولان نظام در وقایع ۸۸ گفته شهر قم نیز در این وقایع نمره «خوبی» نگرفت و در آن روز‌ها صدایی از این شهر درنیامد.

مقاله قبلیمجدداً از نشست ادبی کانون نویسندگان ایران جلوگیری شد؛ به همراه تصاویر
مقاله بعدیبازیگر آقای اسپاک مجموعه پیشتازان فضا درگذشت
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.