عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام گفت: اگر کاندیدای همسو با ما هم در انتخابات رای می آورد باز هم باید «دولت سایه» تشکیل می‌شد چون این مساله وظیفه دینی و حق قانونی آحاد جامعه است که نسبت به روند امور کشور نظارت داشته باشند.

دولت سایه در اصطلاح سیاسی به هیئت دولت روی کار نیامده اطلاق می‌شود که با هدف در دست گرفتن کنترل دولت در واکنش به یک حادثه منتظر مانده است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از ایلنا، سعیدجلیلی در جمع بانوان فعال در عرصه فرهنگ و سیاست گفت: طرح «دولت سایه» ممکن است مشابهت‌هایی با آنچه در غرب مطرح است داشته باشد اما این ایده مبتنی بر اندیشه سیاسی اسلام و اصول قانون اساسی از جمله اصل ۸ قانون اساسی طرح شده است.

عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام ادامه داد: حتی اگر کاندیدای همسو با ما هم در انتخابات رای می آورد باز هم باید «دولت سایه» تشکیل می‌شد چون این مساله وظیفه دینی و حق قانونی آحاد جامعه است که نسبت به روند امور کشور نظارت داشته باشند.

او با بیان اینکه برای ما افراد موضوعیت ندارند بلکه پیشبرد انقلاب و رسیدن به آرمانهای آن بر اساس حرکت در مسیر «حق» اهمیت دارد، اضافه کرد: اگر حرف حق قابل دفاع است و می‌خواهیم مردم حرف حق ما را باور کنند، پس باید «صراحت گفتمانی» داشته باشیم و از الفاظ و مواضع دوپهلو پرهیز کنیم.

مسئول سابق تیم مذاکره کننده هسته‌ای یادآور شد: مثلا در زمان تصویب برجام برخی می گفتند الان نقد نکنید چون جامعه ممکن است از نقد برجام استقبال نکند! اما وظیفه ما این است که خطاها را بیان کنیم تا تصحیح شود؛ هرچند ممکن است جامعه دو سال بعد متوجه شود آن حرف‌ها صحیح بوده است. وظیفه ما ایجاب می‌کند در هر برهه‌ای خطاها را ببینیم و بیان کنیم.

عضو شورای عالی امنیت ملی گفت: نباید مردم را تقسیم بندی کاذب کرد و کسانی را که به نگاه ما رای ندادند متهم کرد زیرا این ضعف ما بود که نتوانستیم حرف‌های اصلی و درست خودمان را به شکل اقناعی به گوش آنها برسانیم.

جلیلی با بیان اینکه امروز بودجه‌های کلانی تحت عناوین مختلف فرهنگی، اجتماعی در دستگاه‌های رسمی برای انجام برخی ماموریت‌ها و کارویژه ها هزینه می‌شود، اظهار کرد: اگر این بودجه‌ها به شکل مناسب به خود خانواده‌ها تخصیص پیدا کند آن وظایف به شکل کارآمدتری انجام خواهد شد.

مقاله قبلیپادشاه عربستان بن نایف را برکنار و پسرش را ولیعهد کرد
مقاله بعدیساخت مستند سریالی درباره «گورباچف»
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.