سعود الفیصل، وزیر امورخارجه عربستان سعودی، با اشاره به بازپس‌گیری شهر تکریت در عراق، که یکی از نزدیکترین پایگاه‌های داعش به بغداد به شمار می‌رود، گفت: «تکریت نمونه خوبی است از آن چیزهایی که ما را نگران می‌کند. ایران در حال به دست گرفتن کنترل عراق است.» چند روزی است که ارتش عراق با کمک نیروهای سپاه قدس جمهوری اسلامی به فرماندهی قاسم سلیمانی، عملیات گسترده‌ای را برای بازپس گیری شهر تکریت از داعش آغاز کرده است.

سعود الفیصل که روز گذشته در کنفرانس خبری مشترک با جان کری همتای آمریکایی خود در ریاض سخن می گفت، همچنین بر ضرورت عملیات نظامی در خاک عراق و سوریه، از سوی ائتلاف بین المللی علیه داعش تأکید کرد.

وزیر امورخارجه عربستان که کشورش به همراه برخی دیگر از کشورهای عربی در ائتلاف بین المللی علیه داعش شرکت دارد، از دخالت جمهوری اسلامی در عراق، ابراز تأسف کرد.

به گزارش خبرگزای فرانسه؛ این اظهارات وزیر امورخارجه آمریکا در حالی است که ژنرال مارتین دمپسی، فرمانده ستاد مشترک ارتش آمریکا روز سه شنبه، گفت که کمک‌های جمهوری اسلامی به ارتش عراق در جریان عملیات بازپس گرفتن شهر تکریت، اگر به اختلافات فرقه‌ای دامن نزند، می‌تواند امر مثبتی تلقی شود.

تکریت، زادگاه صدام حسین، که تابستان گذشته به دست داعش افتاد، از روز دوشنبه، مورد حمله ارتش عراق قرار گرفته است.

خبرگزاری رویترز از بغداد گزارش داده که گروه دولت اسلامی برای جلوگیری از حملات هوایی عراق، چاه های نفت منطقه «عَجیل» واقع در شمال شرقی شهر تکریت را به آتش کشید.

همچنین سازمان ملل متحد روز گذشته اعلام کرد که حمله ارتش عراق به تکریت، موجب آواره شدن ۲۸ هزار نفر از اهالی این شهر شده است.

بنا بر بیانیه این سازمان، به دنبال حملات نظامی عراق در اطراف تکریت، مردم این شهر به سوی سامرا در حرکت هستند.

دولت عراق اعلام کرده که حدود ۳۰ هزار نفر را برای جنگ با داعش در تکریت بسیج کرده است.

مقاله قبلیمسی برترین بازیکن تکنیکی جهان شد
مقاله بعدیتشکیل پرونده جدید برای صالح الدین مرادی در دادگاه کوار
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.