چهلمین دوره جوایز سزار که به عنوان اسکار سینمای فرانسه شناخته می شود، برندگانش را در سال 2015 معرفی کرد.

 در مراسمی که دیشب در شاتلی تیه ‌تر پاریس برگزار شد، فیلم «تیمبوکتو» بیشترین جوایز را از آن خود کرد.

«تیمبوکتو» ساخته عبدالرحمان سیساکو که از نامزدهای اسکار در بخش بهترین فیلم خارجی‌زبان امسال است، هفت جایزه مهم شامل بهترین فیلم، کارگردان، فیلمنامه غیراقتباسی، فیلمبرداری، موسیقی، تدوین و صدا را از آن خود کرد.

در این مراسم کریستین استوارت به عنوان اولین آمریکایی در بخش بازیگری این جوایز به عنوان برنده انتخاب شد. او برای بازی در فیلم «سیلس ماریا» به کارگردانی اولیویه آسایاس جایزه سزار بهترین بازیگر زن مکمل را به خانه برد.

این فیلم که ماه مه سال پیش برای اولین بار در بخش مسابقه اصلی جشنواره کن نمایش داده شد، در 6 بخش سزار شامل بهترین فیلم، کارگردانی و بازیگر زن برای ژولیت بینوش نامزد دریافت جایزه بود.

با این حال جایزه بهترین بازیگر زن نقش اول به بینوش نرسید و آدل هانل برای « عشق در نبرد اول » به عنوان برنده این بخش انتخاب شد. در این بخش ماریون کوتیار برای «دو روز، یک شب» و کاترین دونور برای «در حیاط» از دیگر نامزدها بودند.

فیلم «عشق در نبرد اول» همچنین جایزه بهترین فیلم اول را برای توماس کایلی به همراه داشت و در بخش بهترین بازیگر مرد اول نیز برای کوین آزیس، جایزه آورد. این فیلم کمدی رمانتیک در جشنواره کن نیز موفق شده بود تا جایزه منتقدان و سه جایزه جنبی را از آن خود کند.

فیلم «سن لورن» درباره زندگی طراح مشهور مد فرانسه، به کارگردانی برتران بونلو با نامزدی در 10 بخش که پیشتاز نامزدهای این دوره جوایز سزار بود، تنها جایزه بهترین طراحی لباس را برد.

در مراسم دیشب شان پن بازیگر آمریکایی نیز با دریافت سزار افتخاری تجلیل شد. پن همراه شارلیز ترون در این مراسم شرکت کرده بود.

به گزارش مهر به نقل از ورایتی، فهرست کامل برندگان جوایز سزار چنین است:

بهترین فیلم: «تیمبوکتو»

بهترین کارگردان: عبدالرحمان سیساکو برای «تیمبوکتو»

بهترین بازیگر زن: آدل هانل برای « عشق در نبرد اول»

بهترین بازیگر مرد: پی‌یر نینی برای فیلم «ایو سن لورن»

بازیگر زن نقش مکمل: کریستین استوارت برای « عشق در نبرد اول »

بازیگر مرد نقش مکمل: رضا كاتب برای «بقراط»

فیلمنامه غیراقتباسی: عبدالرحمان سیساکو و کسن تال برای «تیمبوکتو»

فیلمنامه اقتباسی: سریل گلی و فولکر شلوندورف برای فیلم «دیپلماسی»

بازیگر زن تازه کار: لوان امرا برای «خانواده بلیه»

بازیگر مرد تازه کار: کوین عزیز برای «عشق در نبرد اول »

آهنگساز: امین بوحفا برای «تیمبوکتو»

صدا: فیلیپ ولش و رمان دیمنی و تیری دلور برای «تیمبوکتو»

فیلمبرداری: سوفین الفانی برای «تیمبوکتو»

تدوین: نادیا بن ریچارد برای «تیمبوکتو»

طراحی لباس: آنیس روماند برای فیلم «سن لورن»

کارگردانی هنری: تی‌یری فلامان برای «دیو و دلبر»

فیلم اول: « عشق در نبرد اول» ساخته توماس کیلی

فیلم خارجی: «مامان» ساخته زاویه دولان

بهترین مستند: «نمک زمین» به کارگردانی ویم وندرس و جولیانو ریبرو سالگادو

فیلم انیمشین :  «کوچک: دره مورچه ها را فراموش کردی» ساخته توماس زابو و هلن ژیراد

فیلم کوتاه: «زن در ریو» اثر اما لوچینی و نیکولاس ری

 

مقاله قبلیصادق طباطبائی، سخنگوی دولت موقت درگذشت
مقاله بعدی«مرد پرنده‌ای» برنده جایزه ایندپندنت اسپیریت شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.