شنبه هشتاد و دومین سالروز تولد «پیتر اوتول»، ستاره فقید و ایرلندی‌تبار هالیوود است.

 «پیتر اوتول»، بازیگر هالیوودی که هشت نامزدی اسکار و کسب سه جایزه‌ گلدن گلوب از جمله افتخارات سینمایی اوست، 81 سال پیش در 2 اوت جولای 1932 متولد شد.

«اوتول» 50 سال پیش با بازی در فیلم «لاورنس عربستان» به اوج شهرت رسید؛ فیلمی که هفت جایزه‌ی اسکار از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را برای «دیوید لین» به ارمغان آورد.

این سینماگر سالمند با بازیگری در نقش یک ماجراجوی انگلیسی اولین نامزدی اسکار خود را تجربه کرد و پس از آن مسیر اسکار برای او باز شد و هفت‌بار دیگر نیز توانست نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر شود.

پس از اولین نامزدی اسکار در سال 1964، فیلم‌های «شیر در زمستان» (1968)، «خداحافظ آقای چیپس» (1972)، «طبقه‌ حاکم» (1980)، «بدلکار» و «سال مورد علاقه من» در سال 1982 نیز نامزدی جایزه اسکار را برای «اوتول» به همراه داشتند.

«اوتول» پس از خدمت در نیروی دریایی و تحصیل در آکادمی هنرهای دراماتیک لندن، وارد عرصه‌ی بازیگری شد و در اولین حضور موفق به عنوان نقش اصلی در نمایش «هملت» و «تاجر ونیزی» ظاهر شد.

وی در سال 2003 و در سن 70 سالگی جایزه‌ی افتخاری اسکار را دریافت کرد. این جایزه به بازیگران و فیلمسازان مورد تحسین که موفق به کسب جایزه اسکار نشده‌اند اهدا می‌شود. جایزه‌ی اسکار افتخاری 20 سال پس از آخرین نامزدی اسکار برای فیلم «سال مورد علاقه‌ی من» به او رسید. زمانیکه احتمال اینکه «اوتول» بتواند دوباره نامزد جایزه اسکار شود بسیار کم بود.

وی در سال 2006 آخرین نامزدی اسکار را نیز برای بازی در فیلم «ونوس» کسب کرد، اما متاسفانه «اوتول» دوباره نتوانست جایزه اسکار را کسب کند و جایزه به «فارست ویتاکر» برای فیلم «آخرین پادشاه اسکاتلند» رسید. اما وی همچنان به خاطر دریافت اسکار افتخاری در هالیوود مورد احترام است.

«اوتول» در مراسم اسکار در سال 2006 به حضار گفت: من اسکار خودم را دارم که تا لحظه مرگ با من است.

از افتخارات سینمایی «پیتر اوتول» می‌توان به جایزه بافتا در سال 1963، چهار جایزه‌ی “دیوید دوناتلو” معروف به اسکار سینمای ایتالیا و سه جایزه گلدن گلوب اشاره کرد.

به گزارش ایسنا؛ «پیتر اوتول» سال گذشته و در 80 سالگی برای همیشه از دنیای بازیگری خداحافظی کرد و یک سال بعد در چهاردهم دسامبر 203 در سن 81 سالگی در بیمارستان «ولینگتون» لندن درگذشت.

مقاله قبلی«بيل مورای» خرس «كتاب جنگل» شد
مقاله بعدیمرسدس‌بنز سی.ال.اس جدید با امکانات خیره‌کننده
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.