سازمان عفو بین الملل با انتشار بیانیه‌ای خواستار آزادی نرگس محمدی شد.

سازمان عفو بین الملل در این بیانیه از مقامات ایران خواسته است که خانم محمدی را فورا و بدون قید و شرط آزاد کند، اجازه تماس و ملاقات با خانواده به او بدهند و دسترسی او به خدمات پزشکی را تضمین کنند.

نرگس محمدی از روز دوشنبه، هفتم تیرماه با انتشار نامه‌ای در اعتراض به “عدم اجازه تماس با فرزندانش” از سوی مقامات قضایی ایران، اعلام کرد دست به اعتصاب غذا زده است.

او در این نامه نوشته بود، “علی‌رغم میل و توان جسمی‌ام، راهی برایم نماند جز اینکه فریاد مادر بودن و دلتنگ بودنم را با اعتصاب غذا اعلام نمایم.”

تقی رحمانی، همسر نرگس محمدی در گفتگو با صدای آمریکا گفت است از زمان شروع اعتصاب غذا نرگس محمدی تا کنون، او دوبار دچار ضعف و تشنج شده است.

تقی رحمانی گفته است خانم محمدی برای کنترل دو بیماریش روزانه ۱۴ قلم دارو مصرف می کند و در شرایط کنونی که او در اعتصاب است این داروها تاثیری ندارد و ما نگران شرایط او هستیم.

نرگس محمدی در حالی دست به اعتصاب غذا زده است که وی مبتلا به دو بیماری آمبولی ریه و فلج عضلانی است و به گفته پزشکان، عوارض این دو بیماری در فضای زندان و محیط‌های تنش‌زا تشدید می‌شود.

همسر نرگس محمدی گفت تاکنون استدلال بر این بوده که در نظر مسوولان قضایی ایران چون من یک متهم فراری هستم و او یک محکوم، نباید ارتباطی میان ما باشد.

آقای رحمانی تاکید کردند که بارها اعلام کردند در صورت اجازه صحبت کردن نرگس با فرزندانش، حاضر است هیچ صحبتی با او نکند.

همسر نرگس محمدی این رفتار‌ها را تنبیه بچه‌ها و خانواده نرگس دانست چرا که هیچ توجیه دیگری ندارد.

به گزارش صدای آمریکا؛ نرگس محمدی که به تازگی از سوی سازمان گزارشگران بدون مرز به عنوان قهرمان آزادی اطلاع‌رسانی مورد تقدیر قرار گرفته بود، در دادگاهی به ریاست قاضی صلواتی مجموعا به ۱۶ سال زندان محکوم شده است، ولی طبق ماده۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، ده سال این مدت اجرا خواهد شد.

مقاله قبلیاستقبال از “لانتوری” در جشنواره کارلووی واری
مقاله بعدیبازداشت فردی در آلمان به اتهام همکاری با نهادهای اطلاعاتی ایران
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.