در مراسم اهدای جوایز بهترین فیلم اروپایی، نامزد ایتالیا برای اسکار به عنوان بهترین فیلم انتخاب شد.

 درام ایتالیایی “زیبایی بزرگ” به عنوان بهترین فیلم جایزه فیلم اروپایی انتخاب شد و فیلم “آبی گرم‌ترین رنگ است” برنده جایزه کن از دریافت این جایزه بازماند.

“زیبایی بزرگ” ساخته پائولو سورنتینو که به نوعی برداشتی از فیلم کلاسیک “زندگی شیرین” فدریکو فلینی است، به عنوان بزرگترین برنده بیست و ششمین دوره جوایز فیلم اروپایی انتخاب شد و جایزه بهترین فیلم، بهترین کارگردان و بهترین بازیگر مرد را از آن خود کرد. این فیلم که اولین بار در کن به اکران درآمد، نامزد ایتالیا برای بخش فیلم خارجی زبان اسکار در سال 2014 است.

“آبی گرم ترین رنگ است” ساخته عبدالطیف کشیش کارگردان تونسی-فرانسوی از این مراسم دست خالی به خانه بازگشت.

پائولو سورنتینو که به عنوان بهترین کارگردان اروپایی انتخاب شد، از آنجا که به عنوان داور در جشنواره فیلم مراکش حضور داشت، قادر به شرکت در این مراسم نشد اما تونی سرویلو بازیگر فیلم او جایزه بهترین بازیگر مرد این جوایز را برد.

بیشترین شگفتی در این مراسم در معرفی نام بهترین بازیگر زن رخ داد و ورله بیتنس بازیگر بلژیکی به عنوان بهترین بازیگر زن اروپایی این جایزه را از آن خود کرد. کایرا نایتلی، نائومی واتس و باربارا سوکووا دیگر رقبای او در این بخش بودند که ناکام ماندند.

با وجود موفقیت فیلم “زیبایی بزرگ” در این مراسم، این فیلم پیش از این تنها جایزه بزرگ هفدهمین جشنواره فیلم “شب‌های تالین” را که سی‌ام نوامبر در پایتخت استونیا به کارش خاتمه داد، دریافت کرد. این فیلم همچنین جایزه بهترین فیلمبرداری را هم برده بود. فیلمی از اسپانیا ساخته پابلو برگر با عنوان “سفیدبرفی” و “اوه پسر” از آلمان ساخته یان اوله گرستر در کنار فیلم عبدالطیف کشیش دیگر نامزدهای دریافت این جایزه بودند.

از دیگر فیلم‌های تقدیر شده در این مراسم فیلم مستند “عمل کشتن” ساخته جاشوا اوپنهایمر بود که به عنوان فیلمی غیرداستانی، جایزه بهترین اثر مستند را از آن خود کرد. این فیلم درباره جوخه کشتار اندونزیایی است و در میان نامزدهای اسکار برای فیلم مستند نیز جای گرفته است.

جایزه بخش کمدی نیز به سوزان بیر برای کمدی رمانتیک “عشق همه چیزی است که به آن احتیاج داری” رسید. به جای سوزان بیر که اکنون در حال بازی در برابر دوربین فیلمبرداری در فیلم “دومین شانس” است، ترین دیرولم این جایزه را گرفت.

فرانسوا اوزون کارگردان فرانسوی نیز جایزه بهترین فیلمنامه را برای نوشتن فیلمنامه “در خانه” برد که درباره یک دانش آموز است که وارد زندگی معلمش می شود.

گرستر کارگردان آلمانی نیز به عنوان برنده جایزه کشف اروپایی انتخاب شد. او جایزه فیپرشی را برای بهترین فیلم اول یک کارگردان برای فیلم “اوه پسر” برد. این فیلم یک کمدی سیاه سفید درباره زندگی یک پسر جوان در برلین است.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر،این جوایز از سال 1988 برای تقدیر از دستاوردهای سینمای اروپا اهدا می شود. این مراسم دیشب (شنبه شب) در مرکز هنرهای برلین برگزار شد.

مقاله قبلیحسین شریعتمداری؛ برادرتان را موسوی کشت و باید هم می‌کشت
مقاله بعدی«اندي سركيس» «قلعه حيوانات» را مقابل دوربين می برد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.