روز شنبه ۱۱ مهر ماه  حوالی ساعت ۱۰:۰۰ زندانیان تبعیدی در زندان مرکزی زاهدان،  زندانیان سیاسی ایرج محمدی و معلم بازنشسته زندانی محمد امین آگوشی مورد یورش گروهی از عوامل اطلاعات زندان قرار گرفتند و این ۲ زندانی از چند ناحیه زخمی شدند .بدن این ۲ زندانی علاوه بر زخمی شدن دچار کبودی از چند ناحیه شده است.

زخمهای بدن این ۲ زندانی مورد رسیدگی پزشکی قرار نگرفته  و به دلیل  نبود بهداشت در زندان ،خطر عفونی شدن محل زخمها وجود دارد.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران؛  این یورش وحشیانه و غیر انسانی علیه ۲ زندانی سیاسی تبعیدی  به فرماندهی و حضور فردی به نام جلیلی معاون اطلاعات زندان صورت گرفت.

این یورش وحشیانه توسط بازجویان وزارت اطلاعات برنامه ریزی و خسروی رئیس زندان همراه با اطلاعات زندان آن را به اجرا گذاشتند .

مقاله قبلی۲ فوریت طرح برجام رای نیاورد
مقاله بعدیوکیل بابک زنجانی: خنده مستحب است
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده