رییس کل دادگستری استان تهران روز چهارشنبه هشتم بهمن ماه اعلام کرد نتیجه پرونده جیسون رضاییان، خبرنگار ایرانی- آمریکایی«بعد از قطعیت و اتمام دادرسی اعلام می شود.» او همچنین گفت این روزنامه‌نگار به زودی محاکمه خواهد شد. آقای رضاییان از  ۳۱ تیرماه (۱۳۹۳) تا کنون در بازداشت موقت و در سلول انفرادی به سر می‌برد.

جیسون رضاییان، خبرنگار واشنگتن پست در حالی بیش از شش ماه در بازداشت موقت به سر می برد که مسولان قضایی تاکنون از پاسخ به اتهام یا اتهامات او طفره رفته اند. اظهارات روز چهارشنبه هشتم بهمن ماه غلامحسین اسماعیلی، رییس کل دادگستری استان تهران هم اطلاعات تازه ای از پرونده این روزنامه نگار نداده و نتیجه آن را به «اتمام دادرسی» موکول کرده است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران؛  رییس کل دادگستری استان تهران همچنین بیان کرده که این زندانی با اعضای خانواده اش ملاقات حضوری و تلفنی داشته است.

مارتین بارون، سردبیر روزنامه واشنگتن پست در همین روز (هشتم بهمن ماه) گفت: «تنها نتیجۀ یک رسیدگی عادلانه و منصفانه  توسط قوه قضاییه ایران آزادی فوری جیسون رضاییان است.»

پیش از این محمود جعفری دولت آبادی، دادستان تهران روز ۲۴ دی ماه گفته بود که پرونده این روزنامه نگار با صدور کیفرخواست به دادگاه انقلاب تهران ارسال شده است.

جیسون رضاییان، ۳۸ ساله، دارای تابعیت ایرانی- آمریکایی است و از سال ۲۰۱۲ در تهران برای روزنامه واشنگتن پست کار می کرد. او روز ۳۱ تیرماه ۱۳۹۳ در تهران به همراه همسرش، یگانه صالحی دستگیر شد. خانم صالحی که خبرنگار روزنامه نشنال امارات نیز هست روز ۱۴ مهرماه امسال با قرار وثیقه آزاد شد.

مقاله قبلیتایید اتهام محاربه ۷ درویش گنابادی در دیوان عالی کشور
مقاله بعدیکریسمس نقطه اشتراک تام کروز و ویل اسمیت شد
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده