روبرتو بنینی پس از ۷ سال دوری از سینما با نقش پدر ژپتو در لایواکشن «پینوکیو» به کارگردانی ماتئو گارونه برمی گردد.

روز جمعه ۲۶ اکتبر اعلام شد که بنینی در اقتباس «پینوکیو» به کارگردانی ماتئو گارونه نقش پدر ژپتو را ایفا خواهد کرد. پیش از این اعلام شده بود فیلمبرداری «پینوکیو» در چهار ماهه اول سال ۲۰۱۹ در لاتزیو، توسکانی و نواحی پولیا انجام می شود.

در سال ۲۰۰۲ بنینی لایواکشن «پینوکیو» را خودش کارگردانی و بازیگری کرده بود که البته فیلم در باکس آفیس آمریکا با شکست بسیار سختی مواجه شد.

آخرین تلاش بنینی در مقام کارگردان به سال ۲۰۰۵ و فیلم «ببر و برف» برمی گردد. او بازیگر نقش اصلی فیلم نیز بود.

فیلم «تقدیم به رم با عشق» (۲۰۱۲) ساخته وودی آلن آخرین حضور بنینی در سینماست. در سال های اخیر بنینی بازیگر و شومن محبوب ایتالیایی در تئاتر فعالیت داشت. او در این سال ها تئاتر «کمدی الهی» اثر دانته را در ایتالیا و جهان روی صحنه برد.

روبرتو بنینی در سال ۱۹۹۹ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را  برای بازی در فیلم «زندگی زیباست» ساخته خودش بدست آورد.

ماتئو گارونه که اخیرا «مرد سگی» ساخته او از طرف کشور ایتالیا به اسکار فرستاده شد در بیانیه ای درباره پیوستن بنینی به «پینوکیو» چنین گفت: ۲ رویا در یک فیلم محقق می شوند.

بنینی نیز در این باره گفت: یک کاراکتر عالی، یک داستان عالی، یک کارگردان عالی. ایفای نقش ژپتو در فیلمی از گارونه به معنای خوشبختی است.

به گزارش مهر به نقل از ورایتی، همچنین به تازگی گی یرمو دل تورو کارگردان برنده جایزه اسکار سرانجام پس از موفقیت «شکل آب» سراغ کارگردانی فیلم جدیدش می رود و در جدیدترین پروژه اش برای اولین بار کارگردانی یک انیمیشن بلند سینمایی را انجام خواهد داد که آنهم نامش «پینوکیو» است و به همین داستان معروف می پردازد.

مقاله قبلیکارگردان فیلم زندگی جان لنون و همسرش مشخص شد
مقاله بعدیمعرفی جدیدترین پروژه خالق «مکس دیوانه»
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.