فیلم (Spotlight) یا «افشاگر» در هفتاد و دومین جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد و عوامل فیلم درباره این اثر و داستان افشاگرانه اش صحبت کردند.

به گزارش یورونیوز، بازیگران این فیلم به همراه گروه سازنده آن به ونیز آمدند تا فیلم را که در بخش بیرون از مسابقه جشنواره امسال به نمایش درآمد معرفی کنند.

گروه روزنامه نگارانِ «افشاگر» از روزنامه بوستون گلوب، قدیمی ترین گروه روزنامه نگاری افشاگرانه است که هنوز در آمریکا به کار خود ادامه می دهد. ماجرایی که آنها در سال ۲۰۰۲ از کودک آزاری در یک کلیسای کاتولیک در ماساچوست آمریکا روایت کردند، هشتاد مورد آزار فردی را افشا کرد و برنده جایزه پولیتزرِ خدمت به عموم شد.

«مارک رافالو» بازیگر فیلم می گوید: چیزی که در فیلم به آن پی می برید، یک لاپوشانیِ سازماندهی شده است. فقط کلیسا نیست. پلیس و نظام قضایی هم هست، سیاستمداران هم هستند، ساختار قدرت بوستون است که تا اعماق جامعه ریشه دوانده است.

«استنلی توچی» دیگر بازیگر این فیلم هم می افزاید: همه ما می خواهیم رازها را بدانیم، می خواهیم از اسرار سر در بیاوریم، بخصوص وقتی سازماندهی شده باشند و نهادی به بزرگی و قدرت کلیسای کاتولیک مطرح باشد.

فیلم، نشان می دهد که در شهرِ منسجم، شدیداً وفادار و بسیار کاتولیکِ بوستون هیچ کس مایل نیست درباره آنچه به کلیسا اجازه سوءاستفاده داده است حرفی بزند. حتی خود روزنامه بوستون گلوب هم از این تأثیر به دور نمانده است. در طول ده سال، این روزنامه شواهدی از کودک آزاری در دست داشته، اما ماجرا به نوعی بایگانی شده است، تا وقتی مدیر جدید که اهل بوستون هم نیست از راه می رسد و آنوقت تحقیقات از نو شروع می شود.

«تام مک کارتی» کارگردان این فیلم معتقد است که این گونه روزنامه نگاری افشاگرانه دیگر منسوخ شده است. او می گوید: راستش با وضعیت روزنامه نگاری جدی و حرفه ای کنونی، الان بهترین زمان برای فساد است، برای اینکه این نوع روزنامه نگاری، سال هاست در کشور من – و مطمئنم در کشور شما هم- از بین رفته است. بنابراین روزنامه نگاران نمی تواند این جور مسائل را حل کنند اما اگر با خبر شوند، می توانند آن را روی توئیتر یا فیس بوک بگذارند، اما آیا می توانند هفته ها و ماه ها را در دادگاه بگذرانند و به دنبال پلیس و مصاحبه با افراد باشند؟ نه. بیشترِ مردم، کار دارند.

«مایکل کیتون» هم نقش سردبیر این روزنامه را بازی می کند، روزنامه ای که سبب شد کلیسای کاتولیک تکان بخورد. فیلم «افشاگر» همچنین در جشنواره فیلم تورنتو نیز به نمایش درخواهد آمد و از ششم نوامبر در آمریکا روی پرده خواهد رفت.

مقاله قبلینظریه ای تازه درباره ناپدیدن شدن آب در مریخ
مقاله بعدیتام کروز با “جک ریچر2” می آید
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.