هیأت داوران هفتاد و یکمین جشنواره فیلم ونیز به ریاست الکساندر دسپلات برگزیدگانش را اعلام کرد. فیلم «قصه‌ها» ساخته رخشان بنی‌اعتماد جایزه بهترین فیلمنامه قدیمی‌ترین جشنواره فیلم جهان را به دست آورد.

مراسم اهدای جوایز هفتاد و یکمین جشنواره فیلم ونیز در «سالا گرانده» در ونیز برگزار شد. اجرای این مراسم را لوییزا رانیِر، بازیگر ایتالیایی به عهده داشت.

جایزه بهترین فیلمنامه جشنواره فیلم ونیز به خاطر فیلم «قصه‌ها» به رخشان بنی‌اعتماد و فرید مصطفوی رسید.

آندری کونچالوفسکی به خاطر فیلم «شب‌های سفید پستچی» جایزه بهترین کارگردانی را به دست آورد.

جوایز دیگر بخش اصلی ونیز در یک نگاه:
جایزه ویژه هیأت داوران «سیواس» (Sivas) کان مژده‌چی
بهترین بازیگر مرد «دل‌های گرسنه» آدام درایور
بهترین بازیگر زن «دل‌های گرسنه» آلبا رورهواچر
بهترین بازیگر جوان آخرین ضربه چکش» رومن پل
جایزه بزرگ هیأت داوران «ظاهر سکوت» جاشوا اوپنهایمر

در بخش «افق‌ها»ی جشنواره فیلم ونیز که معادل «نوعی نگاه» جشنواره فیلم کن است و از اهمیت بالایی برخوردار است، فیلم «دادگاه» ساخته چایتانیا تاماهانه از هندوستان به عنوان بهترین فیلم شناخته شد.

ناجی ابو نوار برای کارگردانی فیلم «ذیب» جایزه بهترین کارگردانی بخش «افق‌ها» را از آن خود کرد.

جایزه بهترین بازیگر مرد بخش «افق‌ها» به امیر حاجی‌حافظ ‌بیگوویچ رسید به خاطر بازی در فیلم «قوانین این‌ها هستند» ساخته اوگنین سِویلیچیچ محصول مشترک کرواسی، فرنسه، صربستان و مقدونیه.

به گزارش فرارو؛ جایزه ویژه هیأت داوران بخش «افق‌ها» هم به فیلم بلوسکونه، یک داستان سیسیلی به کارگردانی فرانکو مارِسکو از ایتالیا تعلق گرفت.

www.gettyimages.co.uk

مقاله قبلیدفتر آیت‌الله صادق شیرازی در شیراز پلمب شد
مقاله بعدیبیابان لوت قطب گرمایی زمین شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.