رابرت دنيرو ادعای كارگردان ايتاليايی برای سرقت هنری در يک فيلم كوتاه درباره مهاجرت را رد كرد.

استفانيا گراسي ادعا كرده فيلم ۱۴ دقيقه اي «الياس» بر مبناي فيلم او با عنوان «مرد تحت تعقيب» ساخته شده است. وكيل رابرت دنيرو نيز به نيابت از طرف موكلش اين اتهام را رد كرد كه فيلم كوتاهي كه در آن رابرت دنيرو بازيگر برنده اسكار در راهروهاي يم بيمارستان متروكه واقع در نيوجرسي سرگردان است، با سرقت هنري از كاري متعلق به اين فيلمساز ايتاليايي ساخته شده است.

فيلم دنيرو با عنوان «الياس» ماه پيش براي اولين بار در جشنواره نيويوريك اكران شد. اين فيلم كوتاه ۱۴ دقيقه‌اي توسط جي آر هنرمند فرانسوي و بر مبناي فيلمنامه‌اي از اريک راث ساخته شده است و در بيمارستان مهاجران جزيره الياس كه مدتهاست متروكه شده، ساخته شده است.

استفاني گراسي كارگردان ايتاليايي ادعا كرده اين فيلم از كاري كه متعلق به او بوده كپي شده و او آرزو داشت كه دنيرو در فيلم او بازي كند. او گفته است مستنداتي دارد كه ثابت مي‌كند كارگزار دنيرو جاش ليبرمن و وكيل او پيتر گرانت فيلمنامه او را بيش از يک سال پيش دريافت كرده اند و در نهايت به او اعلام شده كه دنيرو تمايلي به بازي در اين فيلم ندارد.

وكيل دنيرو همه اين نظرات را با صدور يک بيانيه رد كرده و اعلام است جين رزنتال همكار دنيرو در اين پروژه براي ساخت اين فيلم همكاري كرده است.

به گزارش مهر به نقل از گاردين، بيمارستان مهاجرت جزيره اليس در سال ۱۹۰۲ افتتاح شد و اولين جايي بود كه مهاجران پس از ورود به آمريكا در جستجوي يک زندگي جديد، به آنجا مي‌رفتند. اين بيمارستان سال ۱۹۳۰ تعطيل شد .

مقاله قبلی«ممنتو»ی کریستوفر نولان بازسازی می‌شود
مقاله بعدیکیهان لندن – حملات تروریستی پاریس و پیامدهای آن؛ در گفتگو با فرامرز دادرس کارشناس اطلاعاتی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.