یک استاد دانشگاه گفت: «در طول چند سال گذشته هزینه های زیادی در عرصه سیاست خارجی کردیم که به نظر من در یک ارزیابی کلی، بسیاری از اقدامات بر محور هزینه – فایده نبوده است و برخی از هزینه هایی که در این عرصه صورت گرفت می توانست انجام نشود.»

به گزارش خبرنامه ملّی ایرانیان؛ دکتر مهدی سنایی دانشیار روابط بین الملل دانشگاه تهران و عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس در گفتگو با فرارو گفت: «من معتقدم برنامه های رئیس جمهور آینده باید دانش بنیان و برنامه محور باشد. دانش بنیان به این معنا که از تجربه بشری در امر جامعه و مسائل اقتصادی و سیاسی بهره بگیرد و در عین حال که باید از یک منظومه فکری بومی برخوردار باشد، بهره کافی و مناسبی از تجربه و دانش بشری داشته باشد.»

وی ادامه داد: «اما برنامه محور به این معناست که باید دو ویژگی داشته باشد: یکی اینکه تصمیمات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی مبتنی بر نگاه کارشناسی و مشورتی باشد و دیگر اینکه همه تصمیمات در چارچوب اسناد بالادستی تنظیم و اتخاذ شود.»

وی افزود: «ما در کشور قانون اساسی، سند چشم انداز بیست ساله، برنامه پنج ساله توسعه و نیز بودجه سالیانه را داریم که هر کدام از اینها باید سند بالادستی خود به خصوص سند چشم انداز بیست ساله را لحاظ کند.»

این نماینده مجلس گفت: «من معتقدم دولت آینده نه در سطح تشریفات، بلکه باید در عمل باور عمیقی به دانش، علم، کار کارشناسی و برنامه محور بودن فعالیت های خود داشته باشد.»

وی ادامه داد: «بنده تاکید می کنم این مسئله با پیگیری آرمان های انقلابی و ارزش های دینی ما در تقابل نیست و ما باید از این تجربه ها استفاده کنیم و در جهت تامین اهداف خود از آنها بهره بگیریم.»

این استاد دانشگاه اظهار کرد: «در حوزه اقتصادی باید میان عدالت و توسعه توازن ایجاد شود. توسعه و رشد اقتصادی قواعد خاص خود را دارد و اقتضاء آن ایجاد کارهای بنیادین در کشور است. از سوی دیگر گسترش عدالت اجتماعی و توجه به طبقات محروم هم بسیار حائز اهمیت است و در اولویت قرار داشتن مشکلات طبقه محروم بسیار مهم است.»

وی خاطرنشان کرد: «ما دولت های گذشته و به خصوص اگر دولت های سازندگی و دولت آقای احمدی نژاد را مقایسه کنیم می بینیم یکی از این دو موضوع را محور قرار دادند و از دیگری غفلت شده است. در حالی که ایجاد یک نوع توازن که نه از کارهای بنیادین کشور غفلت شود و نه طبقات محروم احساس کنند که در مدار توسعه نادیده گرفته شده اند بسیار حائز اهمیت است.»

وی تصریح کرد: «البته حل و فصل پایه دار مشکلات طبقات محروم و خروج آنها از طبقات پایین و ورود به طبقه متوسط در گروی فعالیت های بنیادین اقتصادی و صنعتی در کشور است و کارهای سطحی و مقطعی اگرچه ممکن است به صورت مقطعی مسکنی برای اقشار محروم باشد، اما در بلندمدت دردی از آنها دوا نمی کند.»

این عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس گفت: «در طول چند سال گذشته هزینه های زیادی در عرصه سیاست خارجی کردیم که به نظر من در یک ارزیابی کلی، بسیاری از اقدامات بر محور هزینه – فایده نبوده است و برخی از هزینه هایی که در این عرصه صورت گرفت می توانست انجام نشود.»

وی ادامه داد: «اینکه ما سیاست مستقلی را دنبال کنیم و عزت و حکمت و مصلحت را سرلوحه کار خود در عرصه سیاست خارجی قرار دهیم و در عین حال مصلحت سنجی را در کنار عزت و حکمت داشته باشیم بسیار مهم است.»

وی افزود: «نباید هزینه های بی فایده ایجاد کنیم و مواضعی که تنش های غیرلازمی را ایجاد می کند اتخاذ کنیم؛ بلکه باید یک سیاست خارجی مستقل و در عین حال فعال و فرصت ساز و نه فرصت سوز فراهم کنیم.»

این استاد دانشگاه تصریح کرد: «دنیای معاصر قواعد متفاوت تری از گذشته دارد و بازی روابط بین الملل یک بازی شطرنجی است و لذا حرکات باید بسیار سنجیده باشد و تلاش شود از تفاوت هایی که در عرصه بین الملل وجود دارد حداکثر بهره برداری صورت گیرد.»

وی ادامه داد: «به خصوص ما که کشوری هستیم که به حق به ساختار بین الملل اعتراض داریم، سیاست خارجی ما باید در عین قوت از ظرافت و نوع حرکتی که فرصت های فراونی فراهم کند برخوردار باشد.»

سنایی گفت: «به نظر من جامعه ما جامعه افراط و تفریطهاست و ما به اعتدال نیاز داریم. باید از نسل جوان در برنامه ریزی آینده کشور استفاده کرد؛ اما اگر این استفاده از نسل جوان به معنای این باشد که کارشناسان باتجربه و مجرب را خانه نشین کنیم جز ضرر حاصلی نخواهد داشت.»

وی تصریح کرد: «لذا باید انحصار ایجاد نکرد و ضمن بهره گیری کافی از تجربه های گذشته و افراد کارشناس و مجرب راه را برای ورود نسل آینده و فکرهای تازه به عرصه مدیریت کشور فراهم کرد.»

مقاله قبلیرئیس جمهور آینده…؟! از دید عماد افروغ
مقاله بعدیفریدون حافظی درگذشت..
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.