خاویر میلی، رئیس‌جمهور آرژانتین، در اظهارات اخیر خود که با واکنش شدید جمهوری اسلامی روبرو شده، از نتانیاهو به عنوان “دوست بسیار عزیزش” یاد کرده و جمهوری اسلامی را “تئوکراسی” خوانده که به دنبال نابودی “تنها دموکراسی آزاد خاورمیانه” است. این موضع‌گیری‌های صریح میلی در حمایت بی‌قید و شرط از اسرائیل و آمریکا، به ویژه پس از حملات اخیر به تأسیسات هسته‌ای جمهوری اسلامی، باعث شده جمهوری اسلامی در گزارشی رسمی به سازمان ملل، رئیس‌جمهور آرژانتین را هدف انتقاد قرار دهد.

واکنش جمهوری اسلامی به اظهارات میلی

روزنامه لاناسیون بوئنوس آیرس گزارش داده که جمهوری اسلامی در سندی با عنوان “حمله بی‌شرمانه رژیم اسرائیل با نقض حقوق بین‌الملل علیه جمهوری اسلامی ایران”، به طور مشخص به موضع‌گیری‌های میلی پرداخته است. در بند ۹۴ این گزارش آمده است: “در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵، رئیس‌جمهور آرژانتین، خاویر میلی از اقدامات نظامی رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی حمایت و حملات دفاعی جمهوری اسلامی علیه رژیم صهیونیستی را محکوم کرد.”

میلی: اسرائیل فرهنگ غرب را نجات می‌دهد

میلی که پیش از حمله آمریکا به تأسیسات هسته‌ای جمهوری اسلامی در اسرائیل به سر می‌برد، گفته است: “اسرائیل در ۱۹۸۱ ما را از عراق نجات داد، در ۲۰۰۷ ما را از سوریه نجات داد و حالا دوباره همین کار را می‌کند. به بیان دیگر، اسرائیل دارد فرهنگ غرب را نجات می‌دهد.” او همچنین افزوده که کشور تحت رهبری نتانیاهو “در حال انجام دادن کار کثیفی است که دیگران انجام نمی‌دهند.”

تنش با گروسی، مدیرکل آرژانتینی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی

همزمان، جمهوری اسلامی رافائل گروسی، مدیرکل آرژانتینی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی را نیز هدف انتقاد قرار داده است. علی لاریجانی، از چهره‌های نزدیک به رهبر جمهوری اسلامی، پیش از حمله آمریکا به تأسیسات جمهوری اسلامی هشدار داده بود: “وقتی جنگ تمام شود، به گروسی خواهیم پرداخت.” مقامات جمهوری اسلامی اظهارات گروسی درباره برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی را عامل تحریک حمله اسرائیل و آمریکا به تأسیسات نطنز، اصفهان و فردو دانسته‌اند.

پیشینه تنش‌ها: پرونده‌های آمیا و سفارت اسرائیل

میلی همواره جمهوری اسلامی را به دلیل حملات تروریستی به مرکز یهودیان آمیا در سال ۱۹۹۴ و سفارت اسرائیل در ۱۹۹۲ مورد انتقاد قرار داده است. در تحقیقات مختلف، حزب‌الله لبنان، متحد جمهوری اسلامی، به عنوان عامل این حملات معرفی شده، اگرچه هر دو پرونده همچنان در دستگاه قضایی آرژانتین باز هستند و احکام جلب چند مقام پیشین جمهوری اسلامی به قوت خود باقی است. جمهوری اسلامی همواره مسئولیت خود در این حوادث را رد کرده است.

منابع: یورو نیوز، دیدار نیوز، تابناک

مقاله قبلیهفته‌نامه لوپوئن: سقوط آزاد دینداری در ایران و بحران مشروعیت نظام اسلامی
مقاله بعدیتشدید محدودیت‌های دانمارک بر پژوهشگران ایرانی، روس و چینی: نگرانی‌های امنیتی در اولویت
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.
Facebook X

مقالات مرتبطبیش از نویسنده