تیم فوتبال بارسلونا با برتری مقابل رئال مادرید در دیداری که تحت تدابیر شدید امنیتی برگزار شد، اختلاف خود با این تیم در صدر جدول را به شش امتیاز برساند.

 بازی تیم های فوتبال رئال مادرید و بارسلونا با یک دقیقه سکوت به احترام کشته شدگان حادثه تروریستی پاریس آغاز شد. بازیکنان دو تیم همچنین با روبان های مشکی وارد میدان شدند.

تیم فوتبال بارسا در هفته دوازدهم رقابتهای لالیگا در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو با چهار گل مقابل رئال مادرید به برتری رسید.

بارسلونا از همان ابتدا بازی بهتر و منظم تری را به نمایش گذاشت و در نهایت در دقیقه ۱۱ مزد برتری خود را گرفت. لوییس سوارس موفق شد تیم میهمان را پیش بیندازد.

رئال مادرید واکنش مناسبی به این گل نداشت و همچنان به بازی بی انظباط خود ادامه داد. حملات کم دامنه رئالی ها تهدیدی بر روی دروازه بارسا ایجاد نمی کرد.

در دقیقه ۳۹ باز بارسلونا بود که به گل رسید. آندرس اینیستا با پاسی زیبا که مشکوک به آفساید هم بود نیمار را در موقعیت گلزنی قرار داد و این مهاجم برزیلی هم توپ را از زیر دستان کیلور ناواس وارد دروزاه سفیدپوشان کرد.

بازی در نیمه دوم هم به سود رئالی ها پیش نرفت. اینیستا که روی گل دوم نقش اساسی داشت این بار خودش اقدام به گلزنی کرد و پاس پشت پای نیمار را با شوتی سنگین وارد دروازه رئال کرد.

لیونل مسی که از مدت ها قبل صحبت بر سر بازی کردن و یا بازی نکردن وی مطرح بود از دقیقه ۵۶ به جای راکیتیچ وارد میدان شد.

گلزنی بارسلونا به همین جا ختم نشد. پس از اینکه کریستیانو رونالدو نتوانست پاس عرضی گرث بیل را در دقیقه ۶۸ وارد دروزاه بارسا کند، شش دقیقه بعد سوارس بود که در موقعیت تک به تک دروازه ناواس را با ضربه ای چیپ باز کرد.

پس از این گل کریم بنزما یک ضربه سر خیلی خوب را به سمت دروازه کلودیو براوو فرستاد اما دروازه بان شیلیایی بارسا مانع از فرو ریختن دروازه آبی اناری پوشان شد.

 در دقیقه ۸۴ مصائب رئال دوچندان شد و ایسکو که به عنوان بازیکن ذخیره وارد میدان شده بود به دلیل خطای عمد بر روی نیمار، با کارت قرمز مستقیم داور از زمین اخراج شد.

رئال و بارسا در دقایق پایانی حملاتی را بر روی دروازه هم ترتیب دادند که هیچکدام از توپها وارد دروازه نشد. نکته مهم در این بازی، درخشش براوو بود که چند بار مانع از گلزنی رونالدو شد.

به گزارش مهر،بارسلونا با این پیروزی ۳۰ امتیازی شد و رئال مادرید ۲۴ امتیازی ماند تا کار دشواری در ادامه رقابتهای فصل داشته باشد.

مقاله قبلیکریستوفر مک‌کوآری در فکر بازگشت به «ماموریت غیرممکن ۶»
مقاله بعدیتصویب دو قطعنامۀ سازمان ملل علیه ایران واکنش این کشور را برانگیخت
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.