بنابه گزارشات رسیده از وضعیت و شرایط زندانی سیاسی ایرج محمدی که از ۱۵ روز پیش به سلول انفرادی بند قرنطینه شکنجه گاه زندان زاهدان منتقل شده است هیچ خبری از وی در دست نیست.این زندانی سیاسی به محض انتقال به سلول انفرادی در اعتراض به رفتارهای غیر انسانی دست به اعتصاب غذا زده است.

زندانیان سیاسی ایرج محمدی ۲۱ دی ماه در پی اعتراض به برخوردهای غیر انسانی سرهنگ مهدی شکوری از پرسنل نیروی انتظامی که به جرم کلاهبرداری و اخاذی از مردم زندانی است و در حال حاضر در زندان زاهدان از زندانیان بی دفاع اقدام به زورگیری ، اخاذی ، فروش مواد مخدر و اذیت آذار آنان می کند توسط خسروی رئیس زندان به سلول انفرادی بند قرنطینه شکنجه گاه زندان زاهدان منتقل گردید و از آن زمان تاکنون از وضعیت و شرایط این زندانی سیاسی هیچ خبری در دست نیست.

خسروی رئیس زندان از جنایتکاران علیه بشریت که در شکنجه و قتل و اعدام زندانیان نقش مستقیمی دارد هنگام احضار زندانی سیاسی ایرج محمدی به وی گفت : از زمانی که تو را به این زندان تبعید کردند،اعدام ها ، تنبیه (شکنجه) زندانیان و شرایط بد این زندان به بیرون انتقال می یابد. من با تو کاری خواهم کرد که دیگر فراموش کنی که اتفاقاتی که در اینجا روی می دهد را به بیرون انتقال دهی.

زندانی سیاسی ایرج محمدی خطاب به وی گفت : که اعمال و رفتار شما بر خلاف قانون و غیر انسانی است و ما حق داریم که جنایتهایی که دراینجا روی می دهد را افشا کنیم و صدای خودمان را به جهانیان برسانیم.

بعد از این جنایتکار علیه بشریت خسروی رئیس زندان زاهدان دستور داد که او را به سلول انفرادی بند قرنطینه شکنجه گاه زندان زاهدان منتقل کنند. زندانی سیاسی ایرج محمدی نسبت به انتقالش به سلولهای انفرادی شکنجه گاه زندان زاهدان اقدام به اعتصاب غذا نمود و از آن زمان تاکنون از وضعیت و شرایط این زندانی هیچ خبری در دست نیست.

در حال حاضر زندانی سیاسی هموطن بلوچ جیهند ریگی در سلولهای انفرادی بند قرنطینه زندانی می باشد.

سلولهای انفرادی بند قرنطینه شکنجه گاه زندان زاهدان کوچک و فاقد نور می باشد، زندانیان مدتی با دست بند و پابند در سلول انفرادی نگهداری می شوند و آنها قادر به استراحت و انجام کارهای شخصی خویش نیستند.زندانیان از حداقل جیره غذایی برخودار هستند و کیفیت آن به حدی بد است که زندانیان قادر به خوردن آن نیستند . ایجاد محدودیت استفاده از سرویسهای بهداشتی، زندانیان مدتهای طولانی از استحمام کردن محروم هستند و در اکثر مواقع زندانیان مورد شکنجه فیزیکی و روحی وحشیانه قرار می گیرند.

زندانیان سیاسی و عادی توسط افراد زیر مورد شکنجه و اذیت و آزار قرار می گیرند، بابایی رئیس سازمان زندانهای استان سیستان و بلوچستان، خسروی رئیس زندان زاهدان، غلامی رئیس اطلاعات زندان زاهدان ، لذا از سازمان ملل متحد، مقامات اتحادیه اروپا و امریکا خواستار قرار دادن نام این جنایتکاران علیه بشریت در لیست ناقضین بین المللی حقوق بشر است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران،انتقال بی جهت زندانیان سیاسی به سلولهای انفرادی و مورد شکنجه وحشیانه قرار دادن آنها را محکوم می کند و از کمیسر عالی حقوق بشر و سایر مراجع بین المللی خواستار ارجاع پرونده جنایت علیه بشریت آخوند خامنه ای و سایر آخوندهای همدست وی مانند آخوند حسن روحانی، صادق لاریجانی ومحمود علوی به دادگاه های بین المللی کیفری است.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران

۶ بهمن ۹۲ برابر با ۲۶ ژانویه ۲۰۱۴

گزارش فوق به سازمانهای زیر ارسال گردید

کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد

گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد

سازمان عفو بین الملل

مقاله قبلی«بن كينگزلي» به فيلم « شب در موزه 3» دعوت شد
مقاله بعدیتجمع کارگران کارخانه سیمان لوشان مقابل استانداری گیلان
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده