دومین همکاری «کریستوف والتز» با «رومن پولانسکی» در «جنایات واقعی»..

0
147

«کریستوف والتز» بازیگر فیلم «جانگو آزاد شده» در جدیدترین پروژه سینمایی اش تحت عنوان «جنایات واقعی» (True Crime) بازی می کند .

«جنایات واقعی» فیلمی برگرفته از مقاله «دیوید گران» به نام «نامه ای از لهستان» است. در این مقاله دنیای زیرزمینی شبکه های قاچاق مواد مخدر و قاچاق انسان و همچنین دست داشتن مقامات ارشد دولتی فاش شده است.

20130608170800_Christoph-Waltz-535x316

در این مقاله به مورد «کریستین بالا» نویسنده لهستانی که سال ۲۰۰۷ به قتل متهم شده آمده است.

«کریستوف والتز» در این فیلم نقش کاراگاهی به نام «جک روبلوفسکی» را ایفا می کند که مسئول این پرونده می شود.

در حال حاضر کارگردان این فیلم معرفی نشده ولی به نظر می رسد «رومن پولانسکی» زمان کارگردانی را به دست بگیرد. «برت رتنر» و «دیوید گرسون» نیز این فیلم را تهیه می کنند.

«والتز» پیش از این در فیلم «خدای کشتار» با «پولانسکی» همکاری کرده است.

کریستوف والتس (زاده: ۴ اکتبر ۱۹۵۶ در وین) بازیگر اتریشی-آلمانی سینما است. در سطح جهانی وی به خاطر همکاریش با فیلمساز آمریکایی، کوئنتین تارانتینو شناخته شده و به خاطر ایفای نقش هانس لاندا در فیلم حرامزاده‌های لعنتی (٢٠٠٩) و نقش دکتر کینگ شولتز در فیلم جنگوی آزادشده مورد تحسین قرار گرفته است. برای هر کدام از این دو نقش، وی یک جایزه اسکار، یک جایزه بفتا و یک جایزه گلدن گلوب برای بهترین نقش مکمل مرد دریافت کرده است. همچنین، والتس جایزه بهترین بازیگر مرد را در جشنواره فیلم کن برای نقش لاندا از آن خود کرد.

Christoph+Waltz+Django+Unchained+UK+Premiere+c_hArwSvMMtl

والتس در دانشکده Max Reinhardt Seminar در وین بازیگری خواند و همچنین در موسسه فیلم و تئاتر لی استراسبرگ در نیویورک حاضر شد. در سال ٢٠٠٠، اولین تجربه کارگردانیش را با کار تلویزیونی Wenn man sich traut به زبانی آلمانی آغاز کرد. قبل از اینکه با بازی در فیلم حرمزاده‌های لعنتی در ٢٠٠٩ مورد توجه قرار گیرد، در مجموعه تلویزیونی انگلیسی زبان درآمد نامشروع در سال ١٩٩٠ بازی کرد. در فیلم ٢٠٠٩ کوئنتین تارانتینو، حرمزاده‌های لعنتی، والتس نقش یک افسر آلمانی به نام هانس لاندا معروف به “شکارچی یهود” را به تصویر کشید. شخصیت لاندا ترکیبی از باهوش، مودب و مسلط به چند زبان و در عین حال خودخواه، زیرک، سنگدل و جنایتکار بود؛ چنانکه تارانتینو گفته بود “قسمتی از فیلم‌نامه است که قابل بازی نباشد”.