یک منبع مطلع گفت با گذشت ده روز از اعتصاب غذای اسماعیل عبدی و آغاز مشکلات جسمی، مسئولان قضایی نه تنها در راستای مطالبات او قدمی برنداشته‌اند که از اعزام او به بیمارستان و فراهم کردن امکانات درمانی نیز خودداری می‌کنند.

اسماعیل عبدی، دبیر سابق و از اعضای ارشد کانون صنفی معلمان از روز چهارم اردیبهشت در اعتراض به به «برخوردهای سلیقه‌ای و غیرقانونی قوه قضائیه و نقض گسترده حقوق شهروندی معلمان و کارگران ایران» دست به اعتصاب غذا زده است.

یک منبع نزدیک به این زندانی سیاسی روز ۱۳ اردیبهشت گفت پس از ده روز اعتصاب غذا و نوسان فشار خون، بیماری تنفسی، تپش قلب و ناراحتی کلیوی ناشی از اعتصاب غذاهای قبلی آقای عبدی تشدید شده و او درخواست کرده برای درمان به بیمارستانی خارج از زندان اعزام شود اما مسئولان قضایی پاسخی به نامه او نداده‌اند.

این منبع گفت: «اقای عبدی آسم و تپش قلب دارد، پس از سه اعتصاب غذای طولانی قبلی اش ناراحتی کلیه هم پیدا کرده و سردرد و سرگیجه هم اذیتش می‌کند، همبندیانش گفتند باید به بیمارستانی خارج از زندان برود که اقلا درد نکشد یا کلیه اش از کار نیفتد، برای همین با نوشتن یک نامه درخواست اعزام به بیمارستان کرده ولی هیچ کس هیچ جوابی اعم از مثبت و منفی به نامه نداده.»

این زندانی سیاسی در تیرماه ۱۳۹۵ و اردیبهشت ۱۳۹۶ نیز با خواسته‌های مشابهی دست به اعتصاب غذا زد، این معلم زندانی هر دو بار پس از طولانی شدن اعتصاب غذا و وخامت حال، موقتا آزاد شد اما پس از مدت کوتاهی بازداشت و زندانی شد، او که از سال ۱۳۸۸ بارها با اتهامات مشابه بازداشت و محاکمه شده، نوزدهم آبان ۱۳۹۵ بدون احضاریه بازداشت و برای تحمل حبس شش ساله به زندان اوین منتقل شد.

اسماعیل عبدی از سال ۱۳۸۸ بارها به دلیل فعالیت صنفی در قالب کانون صنفی معلمان بازداشت و محاکمه شده و نوزدهم آبان ۱۳۹۵ بدون احضاریه بازداشت و برای تحمل حبس شش ساله به زندان اوین منتقل شد.

او در تیرماه ۱۳۹۵ و اردیبهشت ۱۳۹۶ نیز با خواسته‌های مشابهی دست به اعتصاب غذا زد و هر دو بار پس از طولانی شدن اعتصاب غذا و وخامت حال، موقتا آزاد شد اما پس از مدت کوتاهی بازداشت و زندانی شد.

این معلم ریاضی ۴۴ ساله ۲۱ فروردین ۹۷ و قبل از اعتصاب غذا در نامه‌‌‌ سرگشاده‌ خطاب به مردم ایران و سازمان‌های بین المللی چون سازمان جهانی معلمان، سازمان جهانی کار و عفو بین الملل از عدم استقلال قوه قضائیه، عدم پایبندی قوه قضائیه به میثاق‌های بین المللی و همچنین قانون اساسی خود نظام، فساد اقتصادی و فقر گسترده معلمان و کارگران و سرکوب فعالیت‌های مسالمت‌آمیز سیاسی و مدنی انتقاد کرده است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از کمپین حقوق بشر در ایران؛ او که خود از قربانیان دخالت‌های نهادهای امنیتی در امور قضایی است و با پرونده‌سازی سازمان اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت و زندانی شده، در بخشی از نامه‌اش از دخالت نهادهای امنیتی در پرونده‌های سیاسی انتقاد کرده و نوشته این نهادها با اعمال فشار به دستگاه قضایی در صدور کیفرخواست و حکم، رد اعاده دادرسی در دیوان عالی کشور، رد آزادی مشروط و حتی در دادن مرخصی به زندانیان دخالت کرده و فراتر از قانون حرکت می‌کنند و قاضی، دادستان و عوامل قضایی، تحت امر آن‌ها هستند.

مقاله قبلیکشف هلیوم در یک سیاره خارج از منظومه شمسی
مقاله بعدیرفتار جوانمردانه رضاشاه کبیر با جنازه کریم‌خان زند و ماجرای ناجوانمردانه تخریب آرامگاه رضاشاه کبیر؛ بقلم دکتر اسکندر دلدم
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.