جنیفر کانلی از بازیگران فیلم تاریخی مذهبی «نوح» ساخته دارن آرنوفسکی به دفاع از این فیلم پرداخت.

 این بازیگر که در فیلم «نوح» نقش نعیمه همسر نوح پیامبر را بازی می کند با شرکت در برنامه صبح بخیر آمریکا گفت: به نظر من این فیلم یک بازگویی بسیار حماسی و استادانه از داستان نوح است. این فیلم به هیچ وجه شبیه آثاری که دارن آرنوفسکی در گذشته ساخته بود، نیست.

فیلم «نوح» که در آن ستاره های دیگری مانند راسل کرو،‌ اما واتسون و داگلاس بوت هم بازی می کنند ابتدا به خاطر اینکه از داستان انجیل درباره سیل آخرالزمانی بسیار دوری کرده بود، به باد انتقادهای شدید گرفته شد. قبل از این گزارش شده بود که کمپانی پارامونت برداشت‌های مختلفی از این ماجرا تهیه کرده بود و آن را برای کنفرانس‌ها و پیشوایان مذهبی مختلف مسیحی در ایالات متحده پخش کرده بود و سرانجام برای اثبات حسن نیتشان نحوه بازاریابی فیلم را تغییر داد و به جای اینکه آن را یک اقتباس واقعی بنامد،‌ لقب اقتباسی خلاقانه را به این فیلم داد.

کانلی در ادامه صحبت هایش گفت:‌ چیزی که شما خواهید دید این است که تمامی این بحث و جدل ها توسط افرادی به وجود آمده بود که هنوز فیلم را ندیده بودند و داشتند درباره اش حدس می زدند. ما در حال حاضر بازخورهایی از رهبران مذهبی مختلف دریافت می کنیم که فیلم را تماشا کرده‌اند و واقعا از آن خوششان آمده و حمایتش می کنند. من هم قبول می کنم که این فیلم بسیار خلاقانه و بسیار شجاعانه و خیلی پیچیده است،‌ اما واقعا خط اصلی داستان انجیل را در خود دارد.

کانلی همچنین توضیح داد که چگونه با باستان‌شناسان مختلف درباره نحوه زندگی زنان در دوران باستان صحبت کرده است و بخش هایی از انجیل را برای آگاهی از پیش‌زمینه شخصیتش در فیلم خوانده است.

نظرات کانلی درباره فیلم هماهنگ با نظرات آرنوفسکی است که پیش از این گفته بود که این فیلم نمایانگر پیش زمینه‌های کلیدی از داستان نوح در تورات است – پیش زمینه‌های باور و امید و قولی که خداوند به بشریت داده است. استودیو سازنده فیلم قبول دارد که با تمام شرایط در نظر گرفته شده هنوز هم ممکن است بخشی از جامعه مسیحی این فیلم را به خاطر چیزی که خودشان به عنوان بی دقتی تاریخی می دانند قبول نکنند. با این وجود راب مور نایب رییس کمپانی پارامونت می گوید:‌ پیش بینی ما این است که بیشتر جامعه مسیحیت این فیلم را پذیرا خواهند بود.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر،علاوه بر این،‌ راسل کرو و تیم سازنده فیلم «نوح» اخیرا دیداری کوتاه با پاپ فرانسیس نیز داشتند. این فیلم که به تازگی در کره و مکزیک به نمایش درآمده با استقبال روبه رو شده و قرار است بیست و هشتم ماه مارس در سینماهای ایالات متحده اکران شود.

این فیلم در کشورهای مسلمان به دلیل نمایش چهره یک پیامبر الهی، اجازه نمایش نیافته است.

 

مقاله قبلیکشف یک موجود فرا زمینی در اعماق اقیانوس
مقاله بعدیاز ملک ادب حکم گزاران همه رفتند!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.