تاکید میکنم که من درهیچ تظاهراتی شرکت نکردم!‌

من به مراسم یادبود افرادی که در سانحه ناگوار سقوط هواپیمای PS752 بودند رفتم. طبیعیست که نسبت به کشته شدگان ادای احترام کنم، تعدادی از آنها بریتانیایی بودند. پس از ۵ دقیقه هنگامی که عده ای شروع به شعاردادن کردند محل را ترک کردم.
من نیم ساعت بعد از ترک محل دستگیر شدم.

دستگیر کردن دیپلمات ها در هر کشوری غیر قانونی است.

به گزارش خبرنامه ملی ایران، رجانیوز دیروز در پی انتشار خبری مدعی شد: در تجمعات دیروز مقابل دانشگاه امیرکبیر، راب مک‌ایر، سفیر انگلیس درحالی که مشغول به تهیه فیلم و عکس بوده، دستگیر شده است.

لازم به ذکر است که دیروز حضور صدها تن از معترضین مردمی دراعتراض به سرنگون کردن عمدی هواپیمای اوکراینی و جان باختن تعدادی زیادی از هموطنان در تهران و چند شهر دیگر راهپیمائی و اعتراضاتی صورت گرفت.

مقاله قبلیسفیر بریتانیا در تهران: در هیچ تظاهراتی شرکت نکردم
مقاله بعدیاعلام جرم سازمان بازرسی علیه ۳ رئیس سابق فدراسیون فوتبال
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.