محمدعلی نجفی، عضو شورای شهر تهران، می گويد، يک کارگروه هفت نفره در جهت ائتلاف حسن روحانی و محمدرضا عارف، دو نامزد انتخابات رياست جمهوری، تشکيل شده و تا شنبه هفته آينده نتيجه مذاکرات را برای ائتلاف اعلام می کند.

محمد علی نجفی روز يکشنبه دوازدهم خردادماه در نشست خبری گفته است: روز گذشته مشاوران آقای خاتمی و تعدادی از بزرگان سياسی کشور در اين رابطه مذاکره کردند و کارگروهی ۷ نفره را تشکيل دادند که قرار شد اين کارگروه وظيفه مذاکره با دو کانديدای مورد نظر را بر عهده بگيرد و در زمينه اجماع و ائتلاف با آنها گفت وگو کند.

محمد علی نجفی اضافه کرده است: در صورت نهايی شدن کانديد واحد اصلاح طلبان تا شنبه آينده آن را اعلام می کنيم تا اقشار مردمی که در يک بلاتکليفی به سر می برند و منتظر کانديدای مورد حمايت خاتمی و هاشمی هستند تکليفشان روشن شود.

مقاله قبلیدر خاشیه انتخابات؛ روز پرحادثه؛ نقص فنی هواپیمای رضایی و ماشین جلیلی..!
مقاله بعدیانتقاد قرائتی از نامزدهای ریاست جمهوری: اقتصادتان قرآنی نیست..!؟
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده