فیلم «ناهید» ساخته آیدا پناهنده در حالی از جشنواره بین المللی فیلم شیکاگو جایزه دریافت کرد که مایکل مور مستندساز برنده اسکار نیز یک جایزه از این جشنواره را به خانه برد.

در پنجاه و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو جایزه راجر ایبرت جشنواره که به فیلمسازی اهدا می‌شود که فیلمش دیدگاهی تازه و غیرقابل پیش‌بینی ارایه کند، به فیلم «ناهید» ساخته آیدا پناهنده از ایران رسید.

آیدا پناهنده فیلم «ناهید» را درباره سختی‌های قانونی و تابوهای اجتماعی طلاق و ازدواج دوباره ساخته است.

در این مراسم که جمعه شب  در شیکاگو برگزار شد، مایکل مور جایزه «فاندر» را برای جدیدترین فیلمش با عنوان «بعد کجا را اشغال کنیم» دریافت کرد.

جایزه «بنیانگذار» یا «فاندر» به فیلم‌هایی تعلق می‌گیرد که با شیوه منحصر به فرد و نوآورانه خود در زمینه هنر تصاویر محرک، بتواند روح جشنواره را معنکس کند.

پس از اهدای جایزه این فیلم مستند نیز در جشنواره به نمایش درآمد. مایکل مور در این فیلم به سراغ کشوهای مختلف اروپایی رفته و نشان داده آنها چه راه حل‌های متفاوتی برای حل مسایل اجتماعی، آموزشی و فرهنگی پیدا کرده‌اند. او گفته است با ساخت این فیلم قصد داشت به مقامات آمریکایی بگوید چقدر کار برای انجام دادن وجود دارد و مسایل را با چه شیوه‌های مبتکرانه‌ای می‌توان جل کرد.

در این مراسم جلسه پرسش و پاسخی نیز برگزار شد و این فیلمساز در نشستی صمیمانه با چز ایبرت، بیوه راجر ایبرت منتقد مشهور و فقید، صحبت کرد.

راجر ایبرت منتقد فقید روزنامه شیکاگو سان تایمز بود و مور در این نشست به بیان خاطره‌ای پرداخت و توضیح داد که ایبرت چگونه با موافقت با ساخت فیلم «راجر و من» که سال ۱۹۸۸ در جشنواره تلوراید به نمایش درآمد، راه مور را باز کرد.

او گفت: دو دقیقه پیش از شروع جشنواره راجر به من گفت تو یک کلمه هم حرف نزن چون ترس را می‌شود در چشمهایت دید. هر چه لازم باشد من می گویم. مور در ادامه گفت: فردا صبح من شنیدیم که می‌گفتند: مایکل مور، می‌توانم یک عکس شما را داشته باشم؟ وی اولین روزنامه نگاری بود که عکس مرا می‌خواست تا برای مطلبش استفاده کند و اولین عکس مرا راجر ایبرت برای روزنامه گرفت. و روز بعد در روزنامه سان تایمز یک مطلب زیبا درباره این فیلم نوشته بود و آن را یکی از بهترین فیلم های دهه معرفی کرده بود.

فیلم جدید مایکل مورد با عنوان «بعد کجا را اشغال کنیم» که نخستین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد از ۲۳ دسامبر در لس آنجلس اکران می‌شود.

در جشنواره فیلم شیکاگو در بخش رفابتی بین‌المللی فیلم «بچگی» فیلم فرانسوی ساخته فیلیپ کلودل به عنوان فیلم برنده انتخاب شد و جایزه طلای هوگو را دریافت کرد. جایزه ویژه هیات داوران هم به «پائولینا» فیلم آرژانتینی-برزیلی رسید و جایزه بهترین کارگردان هم به پابلو لارین برای «کلوپ» اهدا شد.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از هالیوود ریپورتر،  جایزه بهترین بازیگر مرد نیز بین الکسی متیو و ژولز گائوزلین برای «بچگی» تقسیم شد و جایزه بهترین بازیگر زن به لیزی بروچر بزای «ارتباط کامل» فیلمی از هلند و کرواسی رسید. «کلوپ» جایزه بهترین فیلمنامه را گرفت و پلاک نقره بهترین فیلمبرداری به «ارتباط کامل» اهدا شد.

مقاله قبلیناسا نشان داد که چگونه سیاه چاله ستاره را تکه تکه می کند؛ به همراه فیلم
مقاله بعدیشیوه جدید اعدام توسط داعش: زیر گرفتن با تانک
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.