درناز حاجی‌ها فیلمساز ایرانی، جایزه برتر جشنواره فیلم ترانسیلوانیا را به خانه برد.

هیات داوران این جشنواره جایزه اصلی ترانسیلوانیا را برای «مثل ماهی روی ماه» به اولین فیلم این کارگردان اهدا کردند. این فیلم یک درام خانوادگی تکان دهنده درباره پدر و مادری است که وقتی پسر کوچکشان ناگهان حرف نمی‌زند، باید با مشکلات مختلف کنار بیایند.

میشل فرانکو فیلمساز مکزیکی از هیات داوران با تاکید بر اصالت فرضیه، قدرت اجراها و هوشی که با آن موضوعی بسیار دشوار تصویر می‌شود «مثل ماهی روی ماه» را فیلمی خواند که مدت‌ها پس از پایانش هنوز یادش طنین‌انداز خواهد بود.

حاجی‌ها روی صحنه جایزه‌اش را از جفری راش بازیگر استرالیایی که برنده جایزه یک عمر دستاورد ترانسیلوانیا شده بود، دریافت کرد.

وی گفت: دریافت این جایزه باعث افتخار است و از شما برای سخنرانی شگفت‌انگیزتان تشکر می‌کنم. خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم و بسیار خوشحالم که این جایزه را از جفری راش دریافت کردم. حاجی‌ها با قدردانی از سپیدار طاری که جایزه بهترین بازیگری جشنواره را به صورت مشترک با ناچو کوسادا برای «بربرها» دریافت کرد، گفت: بسیار خوشحالم که اعضای هیات داوران این فیلم را چنین درک کردند.

وی افزود: واقعاً فکر می‌کنم فرقی نمی‌کند یک بچه ۵ ساله باشید یا یک زن ۵۰ ساله. اگر مجبور به انجام کاری باشید، حتی اگر به نظر عادی باشد، فقط احساس خفگی می‌کنید و احساس می‌کنید در دام افتاده‌اید و ممکن است سکوت اختیار کنید.

پیروزی این کارگردان ایرانی شبی تاریخی را رقم زد زیرا برای اولین بار جایزه اصلی جشنواره ترانسیلوانیا به یک کارگردان زن اهدا شد.

رسانه‌های به نقل از ورایتی نوشتند، در این مراسم کارولینا مارکوویچ برزیلی برای کمدی سیاه «زغال چوب» جایزه بهترین کارگردانی را دریافت کرد و تیا کووو فنلاندی برای «زمان خانواده» جایزه ویژه هیات داوران را از آن خود کرد.

در بخش مسابقه روزهای رومانیایی، ولاد پتری، مستندساز، جایزه برتر را برای «میان انقلاب‌ها» به دست آورد. جایزه بهترین فیلم اول این بخش هم به آندری تاناسه برای «روز ببر» تعلق گرفت.

در این مراسم همچنین یک جایزه هم به هنرپیشه رومانیایی هوراسیو مالهله اهدا شد و در همین حال از اولیور استون کارگردان آمریکایی نیز با اهدای جایزه برای یک عمر دستاورد هنری تجلیل شد.

فیلم «زن، مرد، بچه» که در سطح جهانی با عنوان «مثل ماهی روی ماه» شناخته می‌شود تنها نماینده ایران در بخش مسابقه ترانسیلوانیا ۲۰۲۳ بود و فیلم‌های «جنگ جهانی سوم» ساخته هومن سیدی، «تفریق» ساخته مانی حقیقی و سریال «آکتور» ساخته نیما جاویدی در بخش‌های جنبی این رویداد سینمایی به نمایش درآمدند.

بیست و دومین دوره فستیوال فیلم ترانسیلوانیا در رومانی، شنبه شب به کار خود خاتمه داد.

مقاله قبلیوزیر خارجه بلژیک: دعوت از زاکانی، چهره بروکسل را «کثیف» کرد!
مقاله بعدیلانۀ گنجشک‌های واجا در آلمان، لاشخورها به پرواز در می‌آیند! قسمت سیزدهم
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.