درخواست مالی مسئولان ورزشگاه دستگردی از فدراسیون فوتبال، باعث شد تیم ملی نتواند تمرینات خود را در این ورزشگاه پیگیری کند.

 در حالی که تیم ملی ایران تمرینات خود را از ابتدای سال جاری در ورزشگاه دستگردی واقع در شهرک اکباتان دنبال می‌کرد و امکانات خوب این ورزشگاه نیز موجبات رضایت کادرفنی تیم ملی و بازیکنان را فراهم آورده بود، این انتظار می‌رفت تا آماده‌سازی کامل زمین کمپ تیم‌های ملی، این تیم همچنان تمرینات خود را در دستگردی دنبال کند که با آغاز دور جدید تمرینات تیم ملی برای برگزاری دیدار مقابل گوام و هند از هفته‌های سوم و چهارم مقدماتی جام جهانی 2018 روسیه این امر هرگز محقق نشد.

تا پیش از این برخی‌ها دلیل عدم استفاده از زمین دستگردی توسط تیم ملی در دور جدید تمرینات را برگزاری دیدارهای سایپا در لیگ برتر و همچنین در اختیار قرارداد این ورزشگاه برای انجام دیدارهای عراق در مقدماتی جام جهانی 2018 روسیه عنوان کردند، اما این همه ماجرا نبود.

ورزشگاه دستگردی برای هر جلسه تمرینی شاگردان کی‌روش از فدراسیون فوتبال درخواست 15 میلیون تومان را کرده بود که در صورت برگزاری 10 جلسه تمرینی قبل از دیدار با گوام و هند، هزینه‌ای حدود 150 میلیون تومان روی دست فدراسیون فوتبال می‌ماند که در نهایت فدراسیون ترجیح داد به جای این هزینه، تمرینات تیم ملی را به کمپ تیم‌‌های ملی با شرایط چمنی بسیار بد منتقل کند.

این روزها خبرنگارانی که برای پوشش اخبار تیم ملی به کمپ تیم‌های ملی می‌روند با شرایط بسیار بدی مواجه می‌شوند؛ از صندلی‌های خاکی و کثیف گرفته تا چمنی که فقط در ظاهر زیباست و حتی بدون جایگاهی مناسب برای خبرنگاران برای پوشش خبری و تصویری تمرینات.

در زمین چمن کمپ به جای رویش چمن، انواع و اقسام گل‌‌ها و گیاهان دیده می‌شود و جالب اینکه همین چمن خراب هم از نظر کوتاهی و بلندی، یکدست نیست.

در کمپ همچنین خبری از اینترنت هم نیست، ضمن اینکه به تازگی موبایل‌ها نیز برای آنتن‌دهی با مشکل مواجه هستند.

به گزارش فارس، با این شرایط چطور فدراسیون فوتبال به جای هزینه کردن برای تمرینات تیم ملی در ورزشگاهی با امکانات بالا، کمپی را در نظر گرفته‌اند که از هیچ لحاظ از استانداردهای اولیه نیز برخوردار نیست، جای سؤال و تعجب دارد، هرچند که در گذشته نیز از این دست اقدمات بحث برانگیز در فدراسیون فوتبال کم رخ نداده است.

مقاله قبلیاکران فیلم «سی و سه نفر» معجزه نجات معدنچیان شیلی
مقاله بعدیعلی طباطبایی بازیگر جوان سینما و تلویزیون درگذشت
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.