مادر سعید ملک‌پور زندانی که به حبس ابد محکوم است در نامه‌ای به دادستان تهران خواستار آزادی فرزندش پس از ۱۰ سال حبس شده است. اکرم اسماعیل‌زاده در نامه خود از عباس جعفری دولت‌آبادی خواسته تا به «مناسبت چهلمین سال انقلاب» فرزندش را «عفو» کرده و پس از ۱۰ سال زندان بدون حتی یک روز مرخصی آزاد کنند.

مادر سعید ملک‌پور در ابتدای نامه خود خطاب به دادستان تهران نوشته است: «من مادر سعید ملک پور هستم. سعید پدر ندارد و ظاهرا من هم پدر و هم مادر او هستم، اما او بعد از خدا تنها تکیه‌گاه من است که بیش از ده سال است از آغوش مادر دور افتاده و در آغوش زندان و دیوار است. او اگر هر جرمی کرده باشد ده سال سخت که خودتان می‌دانید چندسالش را در انفرادی یا زندان بسته بوده برایش بس است.»

اکرم اسماعیل‌زاده با اشاره به اینکه فرزندش در ۱۰ سال حبس علیرغم آیین‌نامه زندان‌ها حتی برای یک روز هم به مرخصی نیامده است در ادامه نامه خود نوشته است: «به مادری که در سن از پاافتادگی، نیازمند یاری پسرش هست فکر کنید. بعد از اینهمه سال که هر لحظه‌اش برای ما به سالی بوده است حتی مرخصی هم نیامده است. من مطمئن هستم رافت اسلامی جز این است و منِ مادر به رافت اسلامی نظام و شما چشم دوخته‌ام و انتظار دارم با توجه به اینکه همه مراجع ذیربط، از زندان تا کارشناس پرونده، حسن اخلاق و رفتار او را تایید می‌کنند. شما که مدعی العموم و مدافع حقوق مردم هستید طعم رأفت اسلامی را به او بچشانید و با توجه به اینکه رییس محترم قوه قضاییه وعده عفو گسترده و بی‌سابقه داده‌اند، موافقت خود با عفو او در کمیسیون عفو و بخشودگی را اعلام بنمایید تا در چهلمین سال انقلاب او هم در لیست عفو قرار گیرد.»

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از کمپین حقوق بشر در ایران؛ مادر سعید ملک‌پور در انتهای نامه خود از دادستان تهران نه به عنوان مقامش بلکه به عنوان یک هم‌وطن خواسته تا فرزندش آزاد شود: «من درخواست مرخصی و عفو پسرم را بعد از ده سال از شما دارم. لطفا هرطور صلاح می‌دانید، مقدمات آن را فراهم کنید که همواره دعاگوی‌تان خواهیم بود.»

مقاله قبلیزریوار ثبت جهانی شد
مقاله بعدیپشت‌پرده موج جدید مهاجرت ایرانیان به عمان
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.