وکلای زندانی دراویش در اوین اعلام کردند که در صورت عدم تحقق خواست‌هایشان و عدم توجه به تجمع حمایتی دراویش در مرحله بعدی اعتراض خود را با دست زدن به اعتصاب غذای خشک ادامه خواهند داد.

دراویش زندانی که تعدادی از آنها در وضع بحرانی نیز قرار دارند، اعلام کرده اند در صورت عدم تحقق خواسته هایشان وارد “اعتصاب غذای خشک” خواهند شد که جان آنها را با خطر جدی مواجه خواهد کرد.

از سوی دیگر علیرغم سرکوب و برخوردهای روز شنبه در مقابل دادستانی تهران و وعده‌ی مسئولان برای انجام خواسته‌ها بعد از گذشت ۲۴ ساعت، دراویش معترض و خانواده زندانیان سیاسی نیز ادامه تجمع اعتراضی در مقابل دادستانی تهران در ساعت ۱۰ صبح یکشنبه، اعلام کرده اند.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از مجذوبان نور، گفتنی است گردهمایی شنبه دراویش در مقابل دادستانی تهران، به قول مساعدت مسئولین برای انجام موارد خواسته شده تا صبح یکشنبه انجامید.

مقاله قبلینامه کاظمینی بروجردی از داخل زندان به مذاکره کننده های غربی
مقاله بعدی۲۵۰ درویش در زندان اوین بازداشت شدند
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده