با وجود گذشت سه سال از حبس هشت ساله و نیمه‌ای که حکم غیابی قاضی صلواتی برای رضا انتصاری فعال حقوق دراویش گنابادی رقم زده است، این درویش گنابادی کماکان از حقوق اولیه و بدیهی یک زندانی بی‌بهره است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از مجذوبان نور، رضا انتصاری بار دیگر به خاطر اعمال فشار غیرقانونی مسوولان زندان اوین در خصوص اجبار این درویش زندانی به پوشیدن لباس زندان، از ملاقات با خانواده‌اش به دلیل آنچه این زندانی رعایت کرامت و نگه داشتن حرمت زندانیان سیاسی توصیف می‌کند خودداری کرد.

مسوولان زندان اوین که بعد از جداسازی زندانیان سیاسی و عقیدتی بند ۳۵۰ و انتقال غیرقانونی آنان به بندهای زندانیان جرایم اجتماعی، موجی از تهدیدهای روانی را علیه این زندانیان ایجاد کرده بودند در تازه‌ترین اقدام، علاوه بر تهدید فیزیکی برخی از زندانیان عقیدتی و سیاسی از طریق اشرار داخل زندان، با اعلام این تصمیم واهی اجباری شدن لباس زندان در هنگام ملاقات با قصد تحقیر زندانیان سیاسی و دراویش زندانی، مانع از ملاقات آنها با خانواده‌‌هایشان می شوند.

خانواده این زندانی به مجذوبان نور گفته‌اند: « با اینکه می‌دانیم احتمال انجام ملاقات بسیار کم است، باز هم به اوین می‌رویم، اما پس از ساعت‌ها انتظار ملاقات انجام نمی‌شود. در یک ماه گذشته تنها یک بار او را ملاقات کردیم چون مسوولان زندان حاضر شدند رضا با لباس عادی به سالن ملاقات بیاید. اما دو هفته است که به او گفته‌اند دیگر ملاقات بدون لباس زندان امکان ندارد»

یادآور می‌شود طبق آیین نامه‌ سازمان زندان‌ها، استفاده از لباس زندان برای زندانیان سیاسی در هنگام ملاقات و اعزام به مراکز درمانی و قضایی ممنوع است اما با وجود این قانون، اجبار در استفاده از لباس زندان بر دراویش و دیگر زندانی‌های سیاسی که به بندهای عادی اوین منتقل شده‌اند همچنان اعمال می‌شود به طوری که هفته گذشته محمد ابراهیمی زندانی محبوس در بند ۸ و امید بهروزی و فرشید یداللهی از وکلای زندانی دراویش در بند ۷ نیز به همین دلیل از حق ملاقات خود انصراف دادند.

رضا انتصاری خبرنگار اخراجی صدا سیما است که در سال ۸۸ اخراج و هم اکنون به علت تهیه مستند و فعالیت در سایت مجذوبان نور، به هشت سال و نیم زندان محکوم شده است.

مقاله قبلیدر سالروز تولد سعدی سینمای ایران؛ناگفته‌ها و عکس‌های دیده نشده از علی حاتمی
مقاله بعدیانتقال زندانی سیاسی ارژنگ داودی به زندان گوهردشت کرج
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.